...ΑΠΟΣΤΡΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

…Τοκ..Τοκ..τοκ…

Τό  χτύπημα στην πόρτα  έκανε  τό ΠΑΝ(ΑΠ ΌΛΑ) νά χάσει  τήν ισοροπία του, η πόρτα αυτή είχε νά χτυπήσει  τουλάχιστον, ογδόντα χρόνια….πηγαίνοντας γιά νά ανοίξει  τά μικρά σκοτεινά πραγματάκια τού μυαλού του είχαν μια ακατάσχετη λογοδιάρροια, τού τύπου ποιος μπορεί νά είναι τέτοια ώρα ,μάλλον γιά κακό θά είναι, θά λέγαμε νά μην ανοίξεις  καί  άλλα τέτοια …

Ανοίγοντας τήν πόρτα έμεινε μέ τό στόμα ανοικτό…Στο  κατώφλι  στεκόταν  ένα  ανθρώπινο όν  γύρω στά δεκαπέντε μέ  μια στάμπα αίματος στο πουκάμισο του καί τόν κοίταζε μέ κάτι τεράστια περίεργα μάτια….Ή τελευταία φορά πού είχε δεί  άνθρωπο από τόσο κοντά καί έιχε μιλήσει μαζί του  ήταν γύρω στο 1930, κάποιον Αλβέρτο Αϊνστάϊν καί εκέινος όπως καί τό αγόρι ήταν ακάλεστος καί γεμάτος περιέργεια."...Καλώς τον πώς βρέθηκες εσύ εδώ??" η ερώτηση τού ΠΑΝ ( ΑΠ'ΟΛΑ) έσπασε τήν σιωπή πού είχε απλωθεί  ολόγυρα,μέχρι καί τά μικρά σκοτεινά πραγματάκια είχαν βγάλει τόν σκασμό…

"Πού είμαι κύριε??"  ρώτησε ό πιτσιρικάς, "Πού να σού εξηγώ τώρα" λέει τό ΠΑΝ(ΑΠ ΌΛΑ) "Πέρασε μέσα μην στέκεσαι έτσι " τό παιδάκι υπάκουσε στην προτροπή τού αγνώστου κυρίου καί μπήκε  στο τεράστιο δωμάτιο, πού ήταν φορτωμένο  από εκατομμύρια  βιβλία  καί τασάκια γεμάτα αποτσίγαρα..Ένα περίεργο σχεδόν απόκοσμο φώς φώτιζε τόν χώρο καί έδινε μια αίσθηση ζεστασιάς στό μικρό αγόρι, πού ένοιωθε  πώς όλο αυτό τό είχε ξαναζήσει. "Κάθισε..θέλεις κάτι νά πιείς? Νομίζω ότι εμείς οι δύο έχουμε πολλά νά πούμε" είπε τό ΠΑΝ(ΑΠ ΌΛΑ) "Ένα καφέ θά ήθελα, εάν είναι εύκολο" είπε τό αγόρι  καί πρίν προλάβει νά ολοκληρώσει τήν φράση του μπροστά του ήταν ένα φλυτζάνι  καφέ σάν αυτόν πού άφησε πρίν από καμιά  τριανταριά μέρες κάτω στήν  γή.."Πώς ξέρατε τι καφέ θέλω??"  "..Πές πώς είμαι μάγος" είπε τό  ΠΑΝ(ΑΠ ΌΛΑ) "...Λοιπόν γιά πές μου, ποιος είσαι καί  πώς βρέθηκες εδώ?"

" Μέ λένε Αλέξη" είπε τό αγόρι "Τό μόνο πού θυμάμαι είναι ότι έπινα καφέ μέ κάποιους φίλους μου, κάποια στιγμή  ένοιωσα ένα δυνατό πόνο στο στήθος  έχασα τις αισθήσεις μου καί  ξύπνησα  εδώ στο δάσος , άρχισα νά περιπλανιέμαι  μέχρι πού είδα τό φώς από τό σπίτι σας καί χτύπησα, αλήθεια πού βρίσκομαι??"…..Τό  ΠΑΝ(ΑΠ ΌΛΑ)  ενώ  ακούει  τήν  ιστορία τού αγοριού, τήν οποία φυσικά καί ξέρει, προσπαθεί νά βρεί τρόπους γιά νά εξηγήσει στο αγόρι  πού βρίσκεται καί  μέ ποιόν μιλάει, αλλά δεν βρίσκει  τίποτα  πού νά μπορεί νά γίνει κατανοητό από τόν πιτσιρικά..Τότε τά μικρά σκοτεινά πραγματάκια,  μετά από μιά μίνι σύσκεψη, ανάβουν τήν λάμπα στο σκοτάδι τού μυαλού του.." γιατί  δεν τού δείχνεις αντί νά τού πείς?", "..Τηλεόραση βλέπεις? " ρωταέι τό ΠΑΝ(ΑΠ ΌΛΑ)  " Φυσικά" απαντάει  τό αγόρι "Τότε όσο εγώ θά κάνω κάτι δουλίτσες, εσύ δές μια ταινία πού θά βάλω καί τά λέμε μετά ναι?"…"Εντάξει, αλλά πού είναι η τηλεόραση?" έρχεται ,εύλογη, η ερώτηση.."Εεε εδώ ξέρεις έχουμε προχωρημένη τεχνολογία κοίτα όπου  θέλεις καί  θά τήν δείς". Πραγματικά τό αγόρι γυρίζει  εκεί πού είχε τήν τηλεόραση καί  στό  δωμάτιο του καί βλέπει μια πελώρια οθόνη νά ανοίγει καί  ή προβολή αρχίζει…. Στήν  αρχή υπάρχει σκοτάδι, η ταινία δεν έχει ήχο καί τίτλους,  καί μετά βλέπει τόν οικοδεσπότη  στό μπαλκόνι του νά φτιάχνει όλο τόν κόσμο πού ξέρει, πού έχει διαβάσει στά βιβλία, πού έχει δεί στις ταινίες,  ό μικρός μένει μέ τό στόμα ανοικτό, "..Δηλαδή???..." αρχίζει νά σκέφτεται φωναχτά "Υπάρχεις?? Είσαι  στά αλήθεια όοο.....??"  η ερώτηση του όμως μένει αναπάντητη γιατί ό κύριος δεν  βρίσκεται,  πιά,  στόν χώρο… ξαναγυρίζει στήν οθόνη  όπου η δράση ξετυλίγεται μέ ιλιγγιώδη ρυθμό, ό μικρός βλέπει όλη τήν ιστορία πού έχει μάθει στό σχολείο, βλέπει πράγματα πού ποτέ του δεν έμαθε, πού δεν ήξερε ότι υπάρχουν, πράγματα πού τόν αφορούν καί  γιά  τά οποία δεν ρωτήθηκε ποτέ, βλέπει τά πάντα!!  Πράγματα πού δεν χωράει ό νούς του…. Τό μυαλό του  παίρνει χιλιάδες στροφές  προσπαθεί νά επεξεργαστεί  νά κατανοήσει τί καί πώς αλλά μάταια τό μόνο πού καταφέρνει  είναι νά γεμίζει μέ χιλιάδες ερωτήσεις, θέλει νά μιλήσει , θέλει απαντήσεις  καί τις θέλει τώρα... Παύει νά κοιτάει τήν οθονη καί εκείνη, έτσι απλά, παύει νά υπάρχει . "Κύριε έρχεστε λίγο??"  Τό ΠΑΝ(ΑΠ ΌΛΑ)  κάθεται ήδη  απέναντι του, ξαφνιάζοντας τον. " Σέ ακούω λοιπόν Αλέξη……"

(...συνεχίζεται)

...ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΗΡΙΟ

Τό δωμάτιο είναι σκοτεινό,γεμάτο καπνούς από τά απανωτά τσιγάρα πού καπνίζει η μοναχική φιγούρα ενός άνδρα,μπροστά στήν τζαμαρία καί ατενίζει τό άπειρο...Η φωνή τής γυναίκας σπάει τήν σιωπή "Τί κάνεις εκεί αγάπη μου?" η φωνή της σιγανή καί ανήσυχη...
"Θυμάσαι τότε πού γνωριστήκαμε?" ρωτάει ό άνδρας, "Ε βέβαια αγάπη μου πώς νά ξεχάσω",
"Μήπως θυμάσαι καί τί μού είχε πεί ό πατέρας σου όταν μάς είχε πιάσει μαζί?", "Αμέ σού είχε πεί ότι ή τήν παίρνεις ή πάς είκοσι χρόνια φυλακή γιατί είναι ανήλικη" απαντάει γελώντας η γυναίκα. "Ε λοιπόν σάν σήμερα έβγαινα...." έρχεται παγωμένη η απάντηση τού άντρα.
Ήταν αιώνες πρίν όταν πρωτοάκουσες τήν ιστοριούλα, γέρο μου, σάν σήμερα αποφυλακιζόσουνα καί εσύ....μέσα στό σκοτάδι λοιπόν καί τούς πυκνούς καπνούς ψάχνεις νά βρείς τί σέ κράτησε σέ αυτήν τήν "φυλακή", πού δέν έχει κάγκελλα, δέν έχει συμβάσεις, δέν έχει κανένα περιοριστικό μέτρο. Είκοσι χρόνια στό ίδιο "κελί" μαζί μέ ένα συγκάτοικο μοιράστηκες τά πάντα μαζί του, από μιά απλή βόλτα έως τήν πιό μύχια σκέψη σου. Τό μυαλό, προσπαθώντας νά ορίσει τόν τοίχο, γυρνάει όλο στά ίδια λήμματα "αγάπη", "φιλία", "συνήθεια" όμως ό ορισμός του είναι ανέφικτος, γιά σένα, γέρο μου...Ποιά νά είναι τελικά αυτή ή μαγική λέξη πού χτίζει τέιχη? "Θά φτάσει η νύχτα νά βρείς τήν απάντηση?" αναρωτιέσαι ....Τί νά είναι ή αγάπη? Νά είναι αυταπάρνηση? Νά είναι γεναιότητα? Νά είναι επιλογή? Η απλά νά είναι ένας ακόμα συμβιβασμός? Τί νά είναι ή φιλία? Νά είναι διάθεση μοιρασιάς χωρίς ανταπόδοση? Νά είναι σεβασμός? Νά είναι πίστη? Νά είναι στήριξη? Τήν συνήθεια τήν ξέρεις τήν ορίζεις! Τό απόλυτο ίσωμα αλλά καί ή απόλυτη ισοροπία...
Πάντα έλεγες,γέρο μου, πώς ξέρεις ότι κανείς δέν είναι, τό απόλυτο, γιά κανέναν,πώς κανείς δέν καλύπτει κανένα στά πάντα καί γιά πάντα, αυτό είναι αλήθεια, αλλά πώς έμεινες τόσα χρόνια μέσα? Πώς δέν δραπέτευσες? Έχεις αρκετά ελατώμματα γιά νά τό κάνεις, κατά βάθος όμως τήν ξέρεις τήν απάντηση, τήν έμαθες αργά καί μέ ανορθόδοξο τρόπο, αλλά τήν έμαθες..."Ξεβράκωμα καί Πίστη" αυτή είναι ή απάντηση! Τό απόλυτο ξεβράκωμα γέρο μου...Τό να σταθείς απέναντι στόν συγκάτοικο εντελώς γυμνός μέσα καί έξω..Αυτό είναι αγάπη νά μήν κρατήσεις τίποτα γιά σένα, καμία καβάτζα, καμία κρυψώνα, τίποτα απολύτως καί πίστη ότι καί ό συγκάτοικος θά κάνει ακριβώς τό ίδιο, αυτό είναι η φιλία. Όσο γιά τήν συνήθεια, αυτή, μετά από τόσα χρόνια γίνεται γλυκειά.
Τελικά γέρο μου είναι λύτρωση νά ανακαλύπτεις ότι παρά τίς ατέλειες σου, όλα αυτά τά χρόνια, μοιράστηκες τό κελί σου μέ κάποιον συγκάτοικο πού πληρούσε τίς προδιαγραφές τών ρημάτων σου καί πού, τώρα πιά, μαζί του σέ δένουν, πιό χειροπιαστά, πράγματα από λέξεις καί πιό γερά από αλυσίδες καί τοίχους.....
Καληνύχτα γέρο μου καί καλός πολίτης...

..Ο ΜΠΟΜΠΟΣ Ο ΘΕΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ

..."Ξύπνα αγόρι μου θά αργήσεις γιά τό σχολείο!!" ακούστηκε η φωνή τής μαμάς τού μικρού μας ήρωα, του Μπόμπου.Όμως ο Μπόμπος έβλεπε ένα καταπληκτικό όνειρο, είχε τελείωσει τό σχολείο λέει, ήτανε μεγάλος καί είχε σπουδάσει στά καλύτερα πανεπιστήμια τού κόσμου καί δέν είχε δουλέψει ποτέ του καί είχε πάαρα πολλά λεφτά καί ήταν ανηψιός κάποιου μεγάλου κυρίου, ό οποίος είχε καί ένα κόμμα, άλλοι λέγανε ότι κατέστρεψε τήν χώρα του καί άλλοι ότι ήταν τεράστιος καί εθνάρχης καί τού οποίου τό όνομα είχε πάρει καί αυτός γιατί όπως λένε οί παληοί "..όπου δέν δίνει ό θεός παιδιά δίνει ό διάολος ανήψια", είχε καί έναν άλλο θείο πού έκανε τόν επιχειρηματία καί τόν πολιτικό ταυτόχρονα καί δούλευε στό κόμμα τού άλλου του θείου καί γενικά είχε κάπου νά μοιάσει τό παιδί.....Έτσι ό Μπόμπος είχε μιά ζωή στρωμένη,όπως θά λέγαμε καί εμείς, είχε πρότυπα καί συνταγές νά ακολουθήσει γιά τήν επιτυχία..Είχε παντρευτεί λέει καί μιά κοπέλλα, πολύ καπάτσα, πού από νηπιαγωγός κατάφερε νά γίνει χειρούργος καί νά βρίσκει καί κασκαντέρ γιά εγχειρήσεις, κάνανε καί δύο παιδάκια, καί ζούσε σέ μιά παραλία καί έτρωγε ψαράκια καί έκανε περίπατους καί πότε πότε πολεμούσε γιά τό καλό τής χώρας του φυσικά, όπως όλα έδειχναν, μιά μέρα έγινε καί πρωθυπουργός....Κάπου εκεί τό όνειρο άρχισε νά φεύγει από τήν απλή διάσταση τής ονείρωξης καί άρχισε νά γίνεται υπερπαραγωγή καί ό ήρωας μας λέει φώναξε καί τούς φίλους του, γιατί βλέπετε δέν ήταν μοναχοφαγάς, καί στήθηκε ένα γλέντι τρικούβερτο, τί τούς ολυμπιακούς αγώνες παίξανε, τί τό σπασμένο τηλέφωνο, τί τούς αδιάφθορούς μαχητές εναντίον τών νταβατζήδων, τί τό παίχτης ομολόγων, τι τό δώσε μου ενάμισυ εκατομύριο ευρώ γιά νά σέ κάνω εφοπλιστή, τί τό μέ λένε siemens καί τά κάνω όλα, τί τό σκύψε ευλογημένη, δέν είχε τέλος τό παιγχνίδι, όμως όπως όλα τά καλά τελειώνουν κάποτε, έτσι άρχισαν νά τελειώνουν τά κουλουράκια πού τρώγανε όλοι μαζί καί άρχισε η γκρίνια μέ τά φιλαράκια του.. Πρώτος καί καλύτερος ο μικρός Τούλης, χαϊδευτικό τού Ποταπός, άρχισε νά λέει δεξιά καί αριστερά ότι δέν τόν παίζουν τά άλλα παιδιά, ό μικρός Μανωλάκης, αυτό δέν είναι χαϊδευτικό είναι μικρός από μόνος του, άρχισε νά φωνάζει ότι ό Γιώργος, ή προφυλακτικό τού αλόγου, αυτό καί εάν έιναι χαϊδευτικό, τά έχει κάνει σκατά καί τελειώνουν τά κουλουράκια καί τί θά φάνε τώρα?
Άρχισε νά έρχεται καί μιά παρέα από τήν άλλη γειτονιά μέ κάποιον Γιωργάκη γιά αρχηγό καί νά τόν πειράζει συνεχώς, ότι λέει ,δέν κάνεις γιά αρχηγός καί τέτοια,τό κακό ήταν ότι συμφωνούσαν καί τά άλλα παιδάκια πού δέν έπαιζαν μαζί τους γιατί δέν είχαν λεφτά νά πάρουν κουλουράκια,έπαιρναν βλέπεις μόνο εφτακόσια ευρώ, αλλά καί αυτά τούς τά έπαιρνε ό, καπότα τού αλόγου, Γιώργος γιά νά έχουν νά παίζουν τά φιλαράκια του, έτσι ό Μπόμπος μας άρχισε νά ζορίζεται....Πάνω εκεί λοιπόν μπαίνει στό όνειρο καί ό θείος, αυτός πού είχε τό κόμμα, "τί έγινε βρέ παληκάρι μου?" τού λέει "πώς τά έκανες έτσι σκατά? τίποτα πιά δέν πήρες από τόσα χρόνια μαθήματα?" η επιτίμηση περίσευε στόν, εξοργισμένο, θείο...."μά δέν κατάλαβα τί έγινε βρέ θείε εγώ απλώς έπαιζα μέ τά άλλα παιδάκια...." ψέλισε ό ήρωας μας ... "καί γιά νά έχουμε καλό ρώτημα τί σκοπεύεις νά κάνεις τώρα?" ρώτησε ό θείος. Ή ερώτηση γύριζε γύρω γύρω σάν εξοργισμένη μέλισσα καί έκανε τόν Μπούλη νά θέλει νά εξαφανιστεί...μάζεψε τά κουράγια του , τό σκέφτηκε, καί είπε "τώρα θά δείς θείο" καί αφού μάζεψε όλα τά παιδάκια,τούς φίλους του ε?, φώναξε μέ όλη του τήν δύναμη"...Λοιπόν ακούστε με καλά όποιος θέλει νά μέ αμφισβητήσει στά ίσα καί τολμάει άς μέ ρίξει!! νά δώ μετά πού θά βρείτε κουλουράκια νά τρώτε...." όλα τά φιλαράκια βγάλανε τόν σκασμό γιατί κανείς τους δέν ήθελε νά μείνει νηστικός. Ό Μπόμπος γύρισε στόν θείο καί γεμάτος καμάρι τού είπε «είδες θείο? είδες πώς τούς έχω? σήκω-σήκω κάτσε-κάτσε!!» ό θείος καλμάρισε λίγο καί έφυγε από τό όνειρο, ό Μπόμπος πήγε γιά κανά ψαράκι, όμως ένα παιδάκι πού δέν τό παίζανε άλλο, ό Θανασάκης, πού βιαζότανε νά ξαναρχίσουν τό παιγνίδι τού φώναξε «Άντε ρέ φίλε τί θά γίνει, θά παίξουμε καί εμείς?» τά παίρνει λοιπόν ό Μπόμπος καί παίρνει φόρα νά τού ρίξει μιά κλωτσιά, αλλά παραπήρε φόρα κάι πλάτς!! πέφτει από τό κρεββάτι! « φτού σου κερατά αστόχησα!!» ούρλιαξε ό μικρός μας ήρωας."Τί λές βρέ παιδάκι μου ξύπνα γιατί θά αργήσεις στό σχολείο" τόν προσγείωσε η φωνή τής μαμάς του....
«Ούφ γλυτώσα..όνειρο ήταν ευτυχώς » μουρμούρισε ό Μπόμπος καί υπάκουα σηκώθηκε νά πάει στό σχολείο του, είχε ακόμα πολύ καιρό ώσπου νά μεγαλώσει καί νά μπεί στά βάσανα...
Σέ αυτή τήν ιστορία μπορεί νά υπάρχουν ομοιότητες μέ τήν πραγματικότητα καί θά μού πείς αναγνώστη μου, ότι, αυτό είναι ένα τέλος, πολύ τυχερό, πού βολεύει κάποιους, δέν μπορώ παρά νά συμφωνήσω μαζί σου, γιατί τήν δική σου τύχη καί τήν δική μου τήν φτιάχνουν κάτι τέτοιοι Μπόμποι πού παίζουν μέ τά φιλαράκια τους καί μάς έχουν χεσμένους.....

...ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΛΑΘΟΣ

..."LE ETATE CES’T MOI" φώναζε κάποιος φανταιζί ντυμένος κυριούλης ονόματι λουδοβίκος
“…Τί λέει ό άνθρωπος?..» είπε το ΠΑΝ(ΑΠ’ΟΛΑ) όσο περνάει ό καιρός το χάνουν και χειρότερα!! Το ΠΑΝ(ΑΠ’ΟΛΑ) διαπίστωνε πλέον ότι ό φόβος είχε πλέον εισχωρήσει σε κάθε μόριο του όντος ,αναγκάζοντας το να μαζεύεται σε αγέλες καί νά έχει ανάγκες πολλές και άχρηστες , η ελεεινώτερη όμως όλων αυτή της Αρχής… Αν είναι δυνατόν το δημιούργημα του να έχει ανάγκη Αρχής!!! Καί μάλιστα τέτοιου, αισχίστου, είδους όπως οί πολιτικάντηδες!!!
Ιδιαίτερα θορυβημένο πάει γραμμή στό εργαστήριο του και αρχίζει να ψάχνει την τεράστια βιβλιοθήκη «Πού το έχω?...πού το έχω?» ψιθύριζε ψάχνοντας μανιωδώς ανάμεσα σε εκατομμύρια τόμους σημειώσεων καί βιβλίων «Ααα εδώ είσαι !!» αναφώνησε θριαμβευτικά, καθώς είχε μόλις βρεί αυτό πού έψαχνε, το πέταξε πάνω στο τραπέζι καί πήγε να κάνει καφεδάκι…Ο τίτλος του βιβλίου τά έλεγε όλα….
«ΠΕΙΡΑΜΑ ΑΡ. 2.459.474 ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»
Τό ΠΑΝ(ΑΠ’ΟΛΑ) λοιπόν εφοδιασμένο με καφέ, τσιγαράκια, διάθεση καί αυτά τά μικρά καί σκοτεινά πραγματάκια,τίς σκέψεις του ντέ κάθεται στο τραπέζι καί αρχίζει την μελέτη…
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
I. Ανατομία του όντος
II. Διάφορα βοηθήματα και σχέδια
III. Προτεινόμενες χρήσεις του προϊόντος
IV. Οδηγίες χρήσεως
V. Πιθανά προβλήματα καί λύσεις
Και αρχίζει την μελέτη…..Προτεινόμενες χρήσεις :
Ανάπτυξη καί εξέλιξη των δυνατοτήτων του εγκεφάλου καί τού σώματος, απάντηση στην πρόκληση τής συμβίωσης μέ όντα διαφορετικού ύψους, χρώματος,γλώσσας, ομοταξίας, κατασκευής,γονιδιακού τύπου, απόλαυση τής ζωής….. ήταν μερικές από τις χρήσεις πού πρότεινε το εγχειρίδιο και πού καμμία δεν έβλεπε να εφαρμόζεται ,σωστά το ΠΑΝ(ΑΠ’ΟΛΑ) «πού είναι το λάθος???» αυτή ή ερώτηση τό έτρωγε αιώνες τώρα, τί φταίει καί δεν αποκρίνεται το όν στις προδιαγραφές του….
Καί ξανά στο βιβλίο …..Οδηγίες χρήσης:
I. Καρδιά: τρέφεται αποκλειστικά μέ αισθήματα
II. Εγκέφαλος : τρέφεται αποκλειστικά με γνώση καί πληροφορία.
III. Στομάχι: τρέφεται με στερεά, υγρά καί γενικά ότι μπορεί να αφομοιώσει καί να επεξεργαστεί.
IV. Φύλλο: τρέφεται αποκλειστικά μέ έρωτα.
…Μπά.. πάμε κατευθείαν στά Π ιθανά προβλήματα καί λύσεις:
Τι κάνουμε όταν το όν κινείται στον υπερθετικό βαθμό καί χάνει το μέτρο?
Η λύση βρίσκεται στήν απόλυτα ομαλή, ανεπηρέαστη καί ισόροπη συνεργασία του εγκεφάλου με την καρδιά. Η απόλυτη εξισορόπηση των δύο αυτών, κυρίαρχων, οργάνων τού όντος εξασφαλίζει την πλήρη σταθερότητα του συστήματος. ΄Οταν ένα από τά δύο υστερήσει έναντι τού άλλου τότε τό σύστημα καταρρέει καί αναλαμβάνουν δράση όργανα περιφερειακά όπως το στομάχι ή το φύλλο καί τά αποτελέσματα είναι ολέθρια….
«Νά το!!!.. αφού τό λέει καθαρά..» αναρωτήθηκε φωναχτά τό ΠΑΝ(ΑΠ’ΟΛΑ) «πού κολάει ή επικοινωνία?..» Ανοίγει λοιπόν τά σχέδια και αρχίζει νά μελετάει τά εκατομύρια καλώδια πού ενώνουν τον εγκέφαλο μέ τό υπόλοιπο σώμα…
«ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ!!!!» η φωνή του αντήχησε στο σύμπαν σάν πυρηνική έκρηξη… «πώς έγινε αυτό???»
Είχε μόλις ανακαλύψει τό τρίτο λάθος……
Ο εγκέφαλος και η καρδιά δεν ενώνονταν μέ κανένα καλώδιο,επικοινωνίας, παρά μόνο μέ δύο σωληνάκια τροφοδοσίας!!! «ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!... πώς έκανα τέτοιο λάθος?» Τό ΠΑΝ(ΑΠ’ΟΛΑ) πηγαινοερχόταν στο δωμάτιο βράζοντας από οργή γιά τό πώς ένα, ασήμαντο, λαθάκι συναρμολόγησης μπορεί νά καταστρέψει ένα τέτοιο κολοσιαίο δημιούργημα αρμονίας….πώς είναι δυνατόν νά έχει αφεθεί πεδίο δράσης σέ ευάλλωτα και εξαρτημένα όργανα όπως τό στομάχι καί τό φύλλο? Τά οποία σέ περιπτώσεις κατάρευσης τού συστήματος παίρνουν τόν έλεγχο τού εγκεφάλου καί τής καρδιάς αναγκάζοντας, τά δύο κυρίαρχα όργανα , νά παίρνουν αποφάσεις τραγικές έως καί μοιραίες γιά τό όν….
Βλέπετε τό στομάχι γιά νά τραφεί εντέλει τόν εγκέφαλο,απειλώντας τον μέ διακοπή της τροφοδοσίας τού αίματος, νά κάνει τά ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ!!! …από απλές σφαγές άλλων όντων, αλόγιστη καταστροφή τού ζωτικού του χώρου καί πάρα πολλά άλλα πού φτάνουν έως καί την αλληλοεξόντωση τού είδους προκειμένου νά βρεθούν οί πόροι πού θα τό χορτάσουν…
Τό φύλλο από την άλλη εάν δεν πάρει τόν έρωτα πού χρειάζεται,μετερχόμενο καί αυτό τά μέσα τού στομάχου, επιβάλλει στόν εγκέφαλο αποφάσεις ασυλήπτου ηλιθιότητας, όπως τό άθλιο συναίσθημα τής ζήλειας, όπως την διάλυση δομών, σχέσεων καί πάρα πολλά άλλα πού φτάνουν από τήν παράνοια έως καί τόν φόνο…..
Αυτά εξηγούσαν σέ πολύ μεγάλο βαθμό την δυσλειτουργία τού όντος καί αποτελούσαν πικρή διαπίστωση ακόμα καί γιά τόν ίδιο τόν εφευρέτη….
Τό ΠΑΝ(ΑΠ’ΟΛΑ) αποσβολωμένο από τό εύρος τής ζημιάς πού είχε γίνει καί μετά από μια σύσκεψη σέ βαρύ,ομολογουμένως, κλίμα μέ τά μικρά σκοτεινά πραγματάκια αποφασίζει νά αφήσει τά πράγματα νά εξελιχθούν ως έχουν, βέβαια καταγράφοντας τά πάντα, ούτως ώστε, μετά τό τέλος, νά είναι σέ θέση νά αναπαράγει τά πάντα από την αρχή. Μια καινούργια αρχή πού θα είναι όπως ακριβώς ακούγεται ,όμορφη όπως η ανατολή τής νέας μέρας, πού θά κρύβει μέσα της τήν ελπίδα,πώς αυτή τη φορά όλα θα πανε καλά χωρίς λάθη, η ακόμα καί μέ τήν ελπίδα πώς τό όν μέ κάποιο μαγικό τρόπο θά βρεί τό λάθος καί θά σταματήσει τήν παράνοια έστω καί στο παρά πέντε….
Μέ αυτήν τήν ελπίδα θά σέ αφήσουμε αναγνώστη μου καί τό ΠΑΝ(ΑΠ’ΟΛΑ) καί η ταπεινότης τού γράφοντος..
Μέχρι τήν επόμενη φορά λοιπόν ψάξτε μέσα σας γιά τό δικό σας λαθάκι καί διορθώστε το όσο είναι καιρός…….