...ΑΛΕΞΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΗΣΥΧΟΣ

Έξι μήνες χωρίς τόν Αλέξη....
Έξι μήνες γεμάτοι siemens, πράσινους καί μπλέ κόκκους, βατοπέδια, καί ένα σκασμό σκατά μέ κερασάκι τήν αδέκαστη δικαιοσύνη πού κάνει πάντα τό έργο της, ό κορκονέας, ό χριστοφοράκος, ό καραβέλας έξω καί κάτι πιτσιρίκια σάν καί εσένα φίλε μου, ευτυχώς αυτά δέν έφαγαν σφαίρες, απλά μπήκαν πίσω από τά κάγκελλα....
'Οπως λέει καί ό στίχος "..Όλα κύριε Αλέξη είναι εδώ όπως τά άφησες εσύ καί όπως τά ξέρεις.."
Δέν ξέρω εάν εκεί πάνω βρήκες απαντήσεις στά ερωτήματα σου αλλά σίγουρα εδώ δέν πρόκειται νά απαντηθεί τίποτα. Ίσως τελικά, Αλέξη μου, νά έχει, από τήν φύση του, ό άνθρωπος τόν αυτοματισμό τής λήθης, γιά οποιονδήποτε λόγο, σάν πρώτο μηχανισμό άμυνας ενάντια σέ ότι τόν υπερβαίνει. Ίσως τελικά νά ξεκίνησες τήν επανάσταση μόνος σου, έστω καί μόνο πίνοντας καφέ στόν λάθος τόπο, τήν λάθος ώρα καί γιά αυτόν τόν λόγο νά ξεχάστηκες, επειδή πολύ απλά, μέ τόν άδικο θάνατο σου, υπερέβης τήν κακομοιριά τών μικροαστών νοικοκυραίων πού ένοιωσαν ότι απειλείται τό υπέρτατο αγαθό τής "ασφάλειας" τους, τής εύρυθμης αλλαξοκωλιάς τους μέ τό σύστημα, πού υπηρετούν ανελλιπώς καί σκυφτά από τήν ημέρα τής γέννησης τους, στό οποίο προσφέρουν ακόμα καί τά παιδιά τους ώς καύσιμο προκειμένου εκείνο νά τούς εξασφαλίσει τό βόλεμα καί τήν ησυχία τους...
Ψελίσανε κάτι περί αδίκου θανάτου, σπάσανε καί δέκα βιτρίνες, συζητήσανε τό θέμα σου καμιά δεκαριά μέρες καί όλα ξανά από τήν αρχή...
Δυστυχώς μικρέ μου φίλε όλο κι'όλο ήσουν καί εσύ ένα βότσαλο στήν, λασπωμένη, λίμνη πού κολυμπάμε όλοι αμέριμνοι.
Βλέπεις ένα βότσαλο στήν λίμνη δέν κάνει μεγάλο "πλάτς", οί κύκλοι του σβήνουν γρήγορα στά στάσιμα νερά της..
Καλό ταξίδι πρίγκηπα καί κοιμήσου ήσυχος όλα είναι όπως πρίν, εκτός από κάτι φανατικούς πού επιμένουν νά θυμούνται μέ κάθε λεπτομέρεια τό τί συνέβη εκείνον τόν Δεκέμβρη καί νά σέ έχουν πάντα στήν καρδιά τους, γιά νά μήν περάσεις στήν λησμονιά....

...ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΜΠΑΜΠΑΚΟ......

....Μετά τήν θεία Λένα άλλο ένα σύμβολο τής παιδικής μας αθωότητας πέρασε στήν άλλη μεριά, τήν μεριά τών σκιών...
Από σήμερα, δυστυχώς, ό κύριος Ευγένιος θά είναι στίς καρδιές μας, άλλη μιά, φιγούρα σάν εκείνες, πού τόσο γλυκά έπαιρναν ζωή στά μαγικά του χέρια καί ή βραχνή φωνή του θά αντηχεί στό κενό πού αφήνει πίσω του....θυμίζοντας μας πώς όλα τά καλά τελειώνουν καί μένουμε, όλο καί, πιό μόνοι παρέα μέ τούς κροκόδειλους στήν μαύρη λάσπη....
Σάς ευχαριστούμε από καρδιάς κύριε Ευγένιε, γιατί ομορφύνατε τήν ζωή μας μέ τήν τέχνη καί τήν αγάπη σας, θά ζείτε πάντα στίς καλύτερες στιγμές μας.
Καλό ταξίδι στήν χώρα πού τόσο πιστά υπηρετήσατε τόσα χρόνια τήν παραμυθούπολη......
Νομίζω πώς τίποτα δέν θά μπορούσε νά αποδώσει καλύτερα τό πώς αισθανόμαστε παρά τά στιχάκια τού Νιόνιου
"...Λευκό μου σεντονάκι λάμπα μου τρελή βάλε στήν σκιά σου τούτο τό παιδί πού δέν έχει πού νά πάει......."

...ΑΠΟΣΤΡΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ (ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ)

......Όταν άνοιξε τά μάτια του ό Αλέξης, είχαν περάσει κιόλας τέσσερεις μήνες, ή μυρωδιά τού καμμένου ήταν, ακόμα, έντονη. ΄Ο μικρός βγήκε στήν βεράντα καί κοίταξε κάτω, αυτό πού είδε ήταν κάποιος κουστουμάτος κύριος σέ ένα βήμα νά κουνάει τό δάκτυλο του απειλητικά σέ άλλους 300 κουστουμαρισμένους κυρίους, από ότι άκουγε τόν έλεγαν παυλίδη καί έλεγε ότι δέν τά είχε πάρει από κανένα.

"...Ζόρικα" σκέφτηκε ό μικρός "τελικά μερικά πράγματα δέν αλλάζουν ποτέ καί μέ τίποτα..." "Αυτό προσπαθούσα νά σού πώ" ακούστηκε ή φωνή τού κυρίου από πίσω του
"Τό είδος σου αρέσκεται στό νά κάνει επιστήμη, νά θεοποιεί τό λάθος τελικά ??" ή ερώτηση βρήκε τόν μικρό έτοιμο
"Από τήν μικρή μου θητεία στήν γή, ίσως, είναι καί τό μόνο πράγμα πού έχω σάν σίγουρο αγαπητέ μου" είπε ό μικρός καί συνέχισε "Αυτό πού νομίζω ότι στράβωσε στήν, εξελικτική, πορεία τού είδους μου είναι ότι πιστέψαν ότι κατάφεραν νά εξηγήσουν τά πάντα γύρω. Θεώρησαν ότι κατάκτησαν τό όλον, πού λέτε καί εσείς, καί παρ'όλο πού έχουμε ιστορική μνήμη κανείς εκεί κάτω δέν θυμάται τόν Κύριο Αριστοφάνη, τόν Κύριο Πλάτωνα, τόν Κύριο Αριστοτέλη καί όλους εκείνους πού κατέδειξαν, μέ τόν πιό σαφή τρόπο, ότι τό μέτρο είναι ανυπέρβλητη ανάγκη, γιά τήν επιβίωση τού είδους στό διηνεκές. Πίστέψαν καί συνεχίζουν νά τό κάνουν ανοήτως, ότι έχοντας αποκτήσει τόν έλεγχο πάνω σέ ότι υπάρχει στόν πλανήτη καθάρισαν γιά πάντα, μέσα σέ αυτόν τόν εφησυχασμό, οί συνάνθρωποι ξέχασαν ότι έρχεται κάποια στιγμή πού θά έχουν τήν θέα πού έχω εγώ καί εσείς καί , δυστυχώς, φυσικά καί τήν ανικανότητα μου νά ξαναζήσουν διορθώνοντας τά λάθη τους. Εκεί παίζεται όλο τό παιγνίδι δέν συμφωνείτε?"
Ό κύριος κοίταξε αρκετή ώρα τόν μικρό σιωπηλός
"Πράγματι μικρέ μου φίλε εννοούν νά ξεχνάνε αυτήν τήν λεπτομέρεια, ίσως νά έπρεπε νά ακολουθήσω τήν πεπατημένη καί εγώ μέ τό είδος σου...αλλά βλέπεις προτίμησα νά σάς αφήσω ανεπηρέαστους γιά νά χτίσετε ένα καλύτερο σύστημα αξιών".
"Τήν πεπατημένη..?" ρώτησε ό Αλέξης
"...Νά πολύ παληά κάτι αρχαίοι συγγενείς μου όποιον άνθρωπο ξέφευγε από τίς επιταγές τους τόν τιμωρούσαν μέ πολύ ιδιαίτερο τρόπο θά έχεις ακούσει κάτι φαντάζομαι...."
"Εννοείτε τόν Προμηθέα καί τόν Σίσυφο ?"
"Σέ βρίσκω αρκετά διαβασμένο μικρέ μου ναί γιά αυτούς μιλάω..."
"Όμως αγαπητέ μου" συνέχισε ο μικρός "ακόμα καί σέ αυτή τήν περίπτωση ο άνθρωπος πέφτει θύμα τού εγωϊσμού του, θέλω απλά νά πώ ότι τήν στιγμή πού ό Σίσυφος βλέπει τήν πέτρα νά κυλάει πάλι πρός τά κάτω καί ξεκινάει γιά νά τήν ξανασηκώσει, νοιώθει ότι ό συγγενής σας είναι νικημένος από χέρι διότι, ό άνθρωπος, τά καταφέρνει νά υπερνικήσει τήν ανώτερη θέληση πού τού επέβαλλε αυτό τό μαρτύριο ή αντίστοιχα ό Προμηθέας νοιώθοντας τό συκώτι του νά μεγαλώνει τήν νύκτα νοίωθει μιά άγρια χαρά ότι τό πρωϊ θά είναι ξανά ετοιμοπόλεμος καί περιμένοντας τά όρνεα νοιώθει μιά δύναμη πέρα από τό φυσιολογικό μέτρο τού ανθρώπου καί εκεί νομίζω ότι κρύβεται ή παγίδα καί τό λάθος στόν συλλογισμό τών συγγενών σας, νομίζω πώς αντί νά καταδείξουν στόν άνθρωπο τό, όποιο, λάθος, μέ αυτόν τόν τρόπο, πολύ απλά συντηρούν καί αυξάνουν μιά δύναμη, η οποία τελικά καταβροχθίζει τήν αδύναμη φύση τού ανθρώπου καί επιβάλλεται επάνω του αποκτηνώνωντας τον. Καταλάβατε? στήν ουσία τού δίνουν ναρκωτικά τόν ντοπάρουν.."
"....Έχεις σκεφτεί, όμως, ότι, ίσως, μέ αυτόν τόν τρόπο νά ανοίγουν ένα δρόμο γιά νά ξεφύγει ό άνθρωπος από τήν μετριότητα του, νά είναι σέ θέση νά σκέφτεται μόνος του χωρίς βοήθειες, χωρίς τήν ανάγκη νά συμμετέχει σέ κοινωνίες αγέλες, άβουλος, έρμαιο τού συλογικού ασυνείδητου καί τού όποιου μεσία ή σωτήρα, νά νοιώσει τήν ισχύ πού διαθέτει, νά μπορέσει αυτήν τήν δύναμη νά τήν κάνει κτήμα του, νά τήν εντάξει στήν καθημερινή του δράση καί τελικά νά τήν διαχειριστεί μέν, όπως ό Σίσυφος ή ό Προμηθέας, αλλά σέ συλλογικό επίπεδο, νά φτιάξει κοινωνίες ενεργών ανθρώπων πού σέβονται καί κατανοούν τό όλον καί παλεύουν νά καταργήσουν στήν πράξη τό εφήμερο τής ύπαρξης τους μεταδίδοντας, στίς επόμενες γενιές, μόνο τήν σοφία καί τήν δύναμη νά αφήνουν πίσω τους τήν ιστορία πού άφησαν σέ εσένα οί κύριοι πού ανέφερες πρίν ό Αριστοφάνης, ό Πλάτωνας καί τόσοι πρόγονοι σου?...."
Απέμειναν σιωπηλοί γιά αρκετή ώρα καθώς καί οί δύο ζύγιζαν τήν αλήθεια τού άλλου, πρώτος μίλησε ό μικρός
"....Δηλαδή άν κατάλαβα καλά τό όνειρο τής φαμίλιας σας είναι νά δώσετε στό είδος μου αθανασία?"
"...Έτσι όπως σέ ακούω σκέφτομαι πόσα εκατομμύρια ευκαιρίες έχει πετάξει στά σκουπίδια τό είδος σου. Σκέφτομαι ότι μία από αυτές ήσουν καί εσύ γιά όσο θά έμενες εκεί κάτω, μέχρι πού βρέθηκε τό ελλατωματικό κομμάτι πού σέ πυροβόλησε, σκέφτομαι πόσοι ακόμα σάν καί εσένα, θά μπορούσαν νά γράψουν στόν πάπυρο τού χρόνου καί νά αφήσουν παρακαταθήκη στίς επερχόμενες γενιές, αυτήν τήν πρώτη ύλη πού κάνει τό μυαλό σου νά λειτουργεί τόσο μαγικά, τόσο απλά, τόσο αγνά, απαλλαγμένο από ταπεινά συναισθήματα καί μέ όραμα γιά τό αύριο.....Ναί, αλήθεια είναι, η απορία σου. Αυτό ακριβώς προσπαθεί εδώ καί εκατομύρια χρόνια ή φαμίλια μου νά δημιουργήσει, από τό είδος σου, κάτι, τό οποίο θά δώσει νόημα στό όλον, θά δώσει σχήμα στήν αρμονία καί τό άπειρο, κάτι πού δέν θά προσπαθεί νά επιβληθεί στό όλον αλλά θά συνυπάρχει καί θά εξελίσεται μαζί του....."
"....Καί εγώ, έτσι όπως σάς ακούω, νομίζω ότι θά ανοίξω τά μάτια μου καί θά πίνω καφέ μέ φίλους αλλά, δυστυχώς, είναι καί αυτό τό μάρμαρο μέ τήν φωτογραφία μου εκεί κάτω πού ο καθένας τό χρησιμοποιεί όπως τό καταλαβαίνει καί όχι όπως τά λέτε..."
"Τί λές πάμε γιά κανά υπνάκο? ο χρόνος εδώ είναι μέ τό μέρος μας ίσως κουβεντιάζοντας βρούμε καί τό λάθος...?" είπε ό κύριος
"...Ξέρετε? μού ακούγεται, ιδιαίτερα, ειρωνικό ότι ό χρόνος είναι μέ τό μέρος μας.." είπε ο μικρός καί συνέχισε " τώρα πιά πού έχω όλο τόν χρόνο δέν μπορώ νά ζήσω, νά προσπαθήσω νά κάνω όλα αυτά πού λέμε πράξη. Δέν βαριέστε τουλάχιστον άς ζήσω εδώ τό όνειρο, ελπίζοντας ότι μπορεί νά βρούμε τήν λύση καί νά είμαι ό τελευταίος κρίκος στήν αλυσίδα τού κακού γιά τό τίποτα.." καί ξεκίνησε γιά μέσα, ρίχνοντας μιά τελευταία ματιά κάτω.
Ή πόλη κοιμόταν, τίποτα δέν θύμιζε τόν Δεκέμβρη τής οργής, μάλλον τά πράγματα είχαν πάρει γιά μιά ακόμη φορά τόν δρόμο τους καί όλοι ξεκουράζονταν ανέμελοι, απαλαγμένοι από τίς ευθύνες τού αναίτιου χαμού του, άβουλοι καί μοιραίοι ξαπλωμένοι στά καναπεδάκια τους ακούγοντας λιακόπουλο, λαζόπουλο καί βλέποντας στά δελτία ειδήσεων γιατί χρειάζονται τό κράτος νά τούς φυλάει....

...Στόν επόμενο τόνο ή ώρα θά έχει φτάσει...

Μιά φορά καί ένα καιρό σέ ένα μακρυνό, πολύ μακρυνό παρελθόν, γεννήθηκε ένα κοριτσάκι,
ήταν πολύ γλυκό, χαριτωμένο καί είχε ένα, μαγικό, τρόπο νά γίνεται αγαπητό σέ όλους τούς τύπους τών ανθρώπων...
Όλοι οί γείτονες έλεγαν στούς γονείς του ότι ήταν τυχεροί καί ότι θά ήταν καλότυχο όσο
κανένα άλλο παιδί στόν καιρό του. Πράγματι μεγαλώνοντας τρέλαινε κόσμο καί κοσμάκη,
όλοι ήθελαν νά τής μιλήσουν, νά αποσπάσουν ένα χαμόγελο της, νά κερδίσουν μιά στιγμή μαζί της καί ό καιρός περνούσε όμορφα τό κοριτσάκι μεγάλωνε καί γινόταν κάθε μέρα καί πιό όμορφο.
'Ομως υπήρχε κάτι παράξενο στήν ανάπτυξη του, μόλις οί γύρω της μεγάλωναν εκείνο μίκραινε καί τό ανάποδο, μόλις εκείνη μεγάλωνε οί γύρω της γίνονταν όλο καί πιό μικροί....
Τό αποτέλεσμα υπήρξε τραγικό όσο ήταν νέα οί γαμπροί ήταν ατελείωτοι μά μόλις άρχιζε νά γερνάει δέν τήν ήθελε κανείς, τήν ξέχναγαν όλοι....
Βλέπεις αναγνώστη μου, όπως σέ όλα τά ωραία σέ αυτή τήν ζωή υπάρχει πάντα κάποιο ψεγάδι, έτσι καί στό κοριτσάκι μας καί στήν καλή του τύχη υπήρχε καί ένα σκοτεινό σημείο, μιά κατάρα...
Ή κατάρα πού τήν ακολουθούσε ήταν ότι δέν θά πεθάνει ποτέ, θά γενιέται καί θά ξαναγενιέται γιά πάντα ασταμάτητα ώσπου νά τελειώσει ό κόσμος....
Μεγαλώνοντας λοιπόν μαζί μέ τούς ανθρώπους καί μαθαίνοντας νά ζεί μέ αυτό άρχισε νά αναπτύσει, διάφορες, άμυνες γιά νά μπορεί νά τά βγάζει πέρα, όσο ήταν ώριμη έκλεινε τό ματάκι στούς τολμηρούς καί νέους, τούς ξελόγιαζε, αλλά δέν πλάγιαζε μαζί τους, μόλις όμως μίκραινε καί άρχιζε η αβεβαιότητα τής νιότης, μήν μπορώντας άλλο τήν μοναξιά τής αθανασίας, πλάγιαζε μέ τούς ισχυρότερους καί μοιραία γεροντότερους, τών ανθρώπων ψάχνοντας μιά ασφάλεια γιά τό μέλλον της.
Όμως όπως, όλοι, ξέρουμε κανένα κορίτσι δέν πάει μέ γεράκους γιά τά ωραία τους τά μάτια, ναί...δυστυχώς πουλιέται φίλε μου, δίνεται σέ όποιον μπορεί νά τήν συντηρήσει,νά τής καλύψει τά κενά, να τήν ξαναπλάσει, νά τήν κάνει δική του μέ τήν δύναμη του....
Καί έτσι μέσα από τούς αιώνες τό κοριτσάκι έφτασε καί στήν εποχή μας, ξελόγιασε πάρα πολλούς στά νιάτα της, αλλά, τώρα βρίσκεται στά χέρια τών ισχυρών φίλων της ...ξαναπλάθεται καί περιμένει τήν καινούργια νεότητα της.
Δέν λέω ακούγεται αρκετά ανατριχιαστικό ότι, αυτή, ή κοπέλλα είναι κάπου γύρω μας, αλλά μήν ανησυχείς φίλε μου ή φύση έχει προβλέψει γιά τήν ισσοροπία τών πάντων,
αυτό πού σού έκρυψα είναι ότι έχει καί περίπου εξίμισυ δις δίδυμες αδελφές, οί οποίες όμως, παρ'ότι έχουν τήν κατάρα, δέν τής μοιάζουν καθόλου αυτές γεννιούνται,μεγαλώνουν καί πεθαίνουν ακολουθώντας μόνο ένα άτομο τήν κάθε φορά.
Γιά τήν πληρότητα τής πληροφόρησης σου αναγνώστη μου τά ονόματα τών κοριτσιών είναι "Ιστορία" καί "Μνήμη".
Κάπου εδώ αρχίζει καί τό θέμα μου μέ τίς δύο κοπέλες, βλέπεις οί, κατά καιρούς, ιδιοκτήτες τής Ιστορίας, έχοντας πληρώσει αδρά τίς υπηρεσίες της έμαθαν καί γιά τό ότι ή Μνήμη είναι θνητή καί κατέληξαν στό μεγαλοφυές σχέδιο τού νά εκδίδουν τήν Ιστορία όσο γίνεται ή πρέπει, κατά περίπτωση, πιό μακρυά από τά γεγονότα ούτως ώστε η Μνήμη νά μήν αποτελεί εμπόδιο στά σχέδια τους.
Έχουν βλέπεις καί τό τεράστιο πλεονέκτημα ότι ή Μνήμη είναι καί ατομική, όλος ό σχεδιασμός τους, λοιπόν, σκοπεύει στό νά διατηρήσει αυτήν τήν ατομικότητα όσο γίνεται πιό μακρυά από τίς συλογικές εκδηλώσεις.
Όμως όπως όλοι μάθαμε στό σχολείο χάρις στήν Μνήμη βελτιωνόμαστε, εξελισόμαστε, δημιουργούμε κοινούς τόπους συνεύρευσης καί κυρίως δέν ξανακάνουμε τά ίδια λάθη....
Τώρα αυτό ακούγεται, υπό τήν παρούσα συγκυρία, σάν σύντομο ανέκδοτο τού τύπου "οκτώ άνθρωποι δολοφονούνται σέ ένα κάτεργο καί η Ιστορία γράφει ότι ό ένατος δεσμώτης είναι ό εκτελεστής τών υπολοίπων..."
ή τού τύπου " ανεγκέφαλος αυστραλοπίθηκος σημαδεύει καί εκτελεί δεκαεξάχρονο καί η Ιστορία γράφει ότι τόν Δεκέμβρη κάηκε η Αθήνα από αλήτες παρακμιακούς..."
είναι άπειρες οί παραλαγές τού ανεκδότου, αλλά, άλλο τόσο άπειρη είναι καί η εγκατάλειψη, από μέρους μας, ενός πιστού συντρόφου καί δασκάλου μας, τής Μνήμης μας.
Δέν ωφελεί, πλέον, νά κλαψουρίζουμε κατά μόνας ή κατά ομάδες τών πέντε-δέκα φίλων σέ ταβερνεία καί ιστοσελίδες, ούτε ή υπεράσπιση τής zaion τού matrix πού ζούμε, ούτε η τυφλή καί απαξιωτική βία, ούτε τώρα πιά, καί ό ένοπλος αγώνας ενάντια σέ εξουσίες πού εμείς οί ίδιοι επιτρέψαμε νά αντρωθούν, νά θεριέψουν καί τρέφονται από τίς σάρκες μας, στοιχηματίζοντας στά εξαρτημένα αντανακλαστικά μας.
Αδέλφια ξυπνήστε γιατί αυτήν τήν επανάσταση πού πρέπει καί θά έρθει ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΜEGA ΣΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΥΝΔΕΣΗ θά πρέπει νά συμμετέχετε.....
Ρίχνω λοιπόν, αφού βλέπω μιά γενικότερη απουσία πρωτοβουλιών, μιά ιδέα γιά τό πως θά μπορούσε νά ξεκινήσει κάτι τέτοιο ειρηνικά, ακαπέλωτα, αβίαστα, χωρίς κουκούλες, χωρίς κόμματα, χωρίς ενδυματολογικό κώδικα, χωρίς παρωπίδες καί χαλινάρια καί κυρίως χωρίς σωτήρες καί ηγέτες.
Τήν Δευτέρα 6 Απριλίου 2009 στίς 19:30 μμ, όποιος νοιώθει ότι ήρθε ή ώρα νά αντιδράσει τόν περιμένω στήν πλατεία συντάγματος έναντι τού ευαγούς ιδρύματος
τής βουλής, ούτε γιά νά φωνάξουμε, ούτε για νά τά σπάσουμε, απλά γιά νά κάνουμε ένα τσιγάρο κοιτάζοντας πρός τά εκεί καί μετά νά διαλυθούμε ησύχως καί τό επαναλαμβάνουμε όσο πιό πολλοί μπορούμε κάθε Δευτέρα τήν ίδια ώρα, γιά αρχή καί βλέπουμε.....ΑΚΟΥΩ..........