...Μία πολύ σοβαρή πολιτική άνάλυση

  Κάποτε σέ μία μακρυνή χῶρα στίς ἀρχές τοῦ αίῶνα φτάνουν δύο μετανάστες, άγράμματοι, φτωχοί καί ἀδαεῖς περί τοῦ νέου κόσμου, ένῶ περιμένουν τόν ἔλεγχο ὅ ἕνας άνακαλύπτει ἕναν αύτόματο πωλητή άναψυκτικῶν. Πλησιάζει καί τό περιεργάζεται γιά ὤρα. Κάποια στιγμή βλέπει ἕναν κάτοικο τῆς χῶρας  ὅ όποῖος ἔρχεται ρίχνει ἕνα κέρμα στήν σχισμή καί ὧ τοῦ θαύματος τό μηχάνημα  βγάζει μιά λεμονάδα. Ὅ άδαῇς μετανάστης έκστασιάζεται. "...Τί μηχανήματα εἴναι αύτά άδελφέ μου, γιά κοίτα πόσο μπροστά εἴναι οἵ ἄνθρωποι..." σκέφτεται. 

  Ψάχνει τίς τσέπες του καί βγάζει ἕνα κέρμα, χωρίς νά τό πολυσκεφτῇ, τό ρίχνει στήν σχισμή καί πατάει ἕνα κουμπί, ἕνα μέ ὄμορφα χρώματα ποῦ τοῦ ἄρεσε άπό τήν άρχή. Τό μηχάνημα βγάζει μιά κόκα κόλα καί άρχίζει καί βγάζει καί τά ρέστα. Στόν ἤχο τῶν κερμάτων ὅ φτωχούλης τοῦ θεοῦ καταλαμβάνεται άπό μιά χαρά, μιάν άνείπωτη χαρά, ἄγρια, πρωτόγονη. Μή μπορῶντας νά συγκρατηθῇ άρχίζει νά ζητωκραυγάζῃ καί νά χοροπηδάῃ ἕνα γύρω. Ὅ ἔταιρος μετανάστης άκούει τίς ζητωκραυγές καί πάει κοντά " Τί ἔγινε βρέ φίλε? Γιατί κάνεις ἔτσι? ".  "Δέν βλέπεις? Κοίτα έδῶ..." λέει καί βγάζει νέο κέρμα καί τό ρίχνει στήν σχισμή τό μηχάνημα άμέσως βγάζει τό άναψυκτικό καί τά ρέστα. "Εἴδες? " ρωτάει θριαμβευτικά τόν φίλο του. Ξανάρίχνει νέο κέρμα καί άκολουθείται ἤ ἴδια διαδικασία "Εἴδες?" συνεχίζει μονότονα. Ὅ ἄλλος, παρά τό γεγονός ὄτι ξαφνιάστηκε, μένει ψύχραιμος καί τοῦ λέει "Έντάξει βρέ φίλε πᾶμε τώρα νά φύγουμε..." Καί ἥ άπάντηση τοῦ ἄλλου ἔρχεται άποστομωτική " Τί λές ρέ φίλε, μαλάκας εἴμαι, νά φύγω τώρα ποῦ κερδίζω???"...

  

............Κάποτε σέ μία μακρυνή ἤπειρο στίς άρχές τῆς δεκαετίας τοῦ όγδόντα φτάνει ἕνας λαός, άγράμματος, φτωχός καί άδαῆς περί τοῦ νέου κόσμου, ένῶ περιμένει τόν ἔλεγχο ὅ  ήγέτης του άνακαλύπτει ἕναν αύτόματο πωλητή. Πλησιάζει κάι τόν περιεργάζεται γιά ὤρα.

  Κάποια στιγμή βλέπει ἕναν κάτοικο ὅ όποῖος ἔρχεται καί χωρίς νά βάλει κέρμα λέει στό μηχάνημα   "Θέλω πέντε έκατομύρια χάντρες"  καί ὧ τοῦ θαύματος τό μηχάνημα βγάζει τίς χάντρες ποῦ ζήτησε ὅ κάτοικος. Ὅ άδαῆς ἡγέτης έκστασιάζεται. "...Τί μηχανήματα εἴναι αύτά άδελφέ μου, γιά κοίτα πόσο μπροστά εἴναι οἵ ἄνθρωποι..." Χωρίς νά τό σκεφτῇ καθόλου λέει στό μηχάνημα " Θέλω πενήντα έκατομύρια χάντρες". Τό μηχάνημα  έκτελεῖ τήν έντολή καί ὅ φτωχούλης ἡγέτης στήν θέα τῶν γυαλιστερῶν χαντρῶν καταλαμβάνεται άπό μιά χαρά, μιάν άνείπωτη χαρά, ἄγρια, πρωτόγονη. Μή μπορῶντας νά συγκρατηθῇ άρχίζει νά ζητωκραυγάζῃ καί νά χοροπηδάῃ ἕνα γύρω. Ὅ λαός άκούει τίς ζητωκραυγές καί πάει κοντά " Τί ἔγινε βρέ άρχηγέ? Γιατί κάνεις ἔτσι? ".  "Δέν βλέπετε? Κοίταξτε έδῶ..." λέει καί λέει στό μηχάνημα "Θέλω έκατό έκατομύρια χάντρες..." άμέσως τό μηχάνημα βγάζει τίς χάντρες. "Εἴδατε? " ρωτάει θριαμβευτικά τόν λαό του. Ξανάλέει "Θέλω διακόσια έκατομύρια" καί άκολουθείται ἤ ἴδια διαδικασία "Εἴδατε?" συνεχίζει μονότονα. Ὅ λαός ξαφνιάστηκε καί θαμπώθηκε. Καί ὅλοι μαζί ἄρχισαν νά δίνουν παραγγελίες στό μηχάνημα.       

  Κάποιοι οἵ οποῖοι, είρήσθω ἔν παρόδῳ άρκέστηκαν στήν άξιοπρέπεια τους, ψύχραιμα εἴπαν "Έντάξει βρέ παιδιά πᾶμε τώρα νά φύγουμε..." Καί ἥ άπάντηση τοῦ Ήγέτη καί τοῦ λαοῦ  ἔρχεται άποστομωτική " Τί λέτε ρέ Μαλάκες, τώρα θά φύγουμε?  τώρα ποῦ κερδίζουμε???"

  Όιαδήποτε όμοιότης μέ λαούς, πρόσωπα καί καταστάσεις όφείλεται μόνο καί μόνο στήν διεστραμμένη άντιληψη σου άναγνώστη μου...

...Ὄταν πέρδονται αἵ ἴκτιδαι

     Ἄς ρίψωμεν ὀλίγον τό ἐπίπεδον, ἀναγνώστη μου, διότι ὄλο αυτό τό παπαδήμειον ἄγος πού βιώνουμε, πόρω, ὐπολλείπεται τού βασικού μεγέθους τής αξιοπρεπούς βιωτῆς ἐνός ἀνθρώπου.

  Πορδή, λοιπόν, καλεῖται τὀ:

Δύσοσμον καί συνήθως ἠχηρόν ἐμφύσημα, ἔκ τῶν εντέρων, διά τού ἀπευθυσμένου...

  Τό ἐρμηνευτικόν λεξικόν, τής πλουσιωτάτης γλώσσας μας, μάς ὀρίζει μέ απόλυτον σαφήνεια τήν πηγήν τή πορδής. Φεῦ ὄμως ὄ παπποῦς Ἀριστοφάνης στίς Νεφέλες του καί ἠ πραγματικότης πού βιώνουμε ἐπανατοποθέτησαν αὐτήν τήν πηγήν, μέ κωμικόν ό μέν πρῶτος δραματικόν δέ ἤ δευτέρα τρόπον, εἴς τό στόμα! Ναί εἴς τό στόμα! Καλά διάβασες! 

  Διότι πῶς ἀλλοιῶς δύναται, σκεπτόμενος ἄνθρωπος, νά ἐκλάβῃ τόν λόγον τῶν πολιτικῶν μας ώς πλήρην νοήματων καί ούχί ώς πορδήν πλήρην, ἀναισθητικών, ἀερίων καί δυσώδη; 

  Πῶς νά ἐξηγήσῃ, επί παραδείγματι, τόν ἐμμετικό καί ἀσθμαίνοντα λόγο αὐτού τού σεσηπότως ἀσκού, τού πλήρους κοπράνων, τού παγκάλου τού μικροῦ; 

  Ὄ θρασύτατος καί ἀνεπάγγελτος, ἔκ φύσεως καί ἀπόψεως, αὐτός ἀσκός σέ τηλεοπτική του συνέντευξιν ἀπεκάλεσε τούς ἀνθρώπους οἴ ὀποίοι ἀγωνίσθησαν, διά τήν ἀξιοπρέπειαν τήν δικήν των καί τών παιδιών των ἐπί τρίμηνον, αὐνάνες!  

  Πῶς δύναται νά μεταφράσῃ κανείς τόν παραληρηματικόν λόγον τού ὀλιγίστου ἀνθρωποειδοῦς λοβέρδου τοῦ μικροῦ ὅ όποῖος, καταστρέφων ὀλοκληρωτικά τό ὄποιον σύστημα ὐγείας ἔχει απομείνει, ἐπιχειρηματολογεῖ ὐπέρ τού ἀντιθέτου, ώς νέος μένγκελε, διά νά πείσῃ τόν ἤδη αἰμοραγούντα λαόν ὄτι ἐνεργεί διά τό καλόν του καί οὐχί διά τήν εὐημερίαν καί τόν ἄδικον πλουτισμόν τών ἠμετέρων επιχειρηματιῶν ; 

  Πῶς ἀλλοιῶς μεταφράζεται ἠ λεκτική ὐπεράσπισις αύτῆς τῆς ἐκουσίας καί ἔκ βάθρων διάλυσις τῆς ὄποιας παιδείας ἔχει ἀπομείνει συνεπικουρουμένη ἀπό τήν, ὀξεῖαν, κρίσιν ἀρχομανίας αὐτῆς τῆς ἴκτιδος πού ἀκούει εἴς τό όνομα διαμαντοπούλου; Ἤ οποία εἰρήσθω ἔν παρόδῳ ἀδυνατεῖ, οὐχί λόγω ἀνικανότητος ἀλλά μέ προφανήν στόχον τήν εὐημερίαν καί τόν ἄδικον πλουτισμόν τών ἠμετέρων ἐπιχειρηματιῶν, νά παραδώσῃ βιβλία μεσοῦντος τοῦ μηνός δεκεμβρίου. 

  Πῶς ἀλλοιῶς μεταφράζεται ἥ ἄνευ προηγουμένου ανικανότης τού ευρύεδρου καί δυσειδοῦς άρχομανοῦς ἠλιθίου, τοῦ βενιζέλου τοῦ μικροῦ, ὄ ὀποῖος ἔχων ἀναλάβει ἐρήμην τοῦ άσθμαίνοντος λαοῦ τήν οἰκονομικήν διακυβέρνησιν τῆς χώρας ἀερολογεῖ εἴς κάθε εὐκαιρίαν, μέ προφανήν στόχον τήν εὐημερίαν καί τόν ἄδικον πλουτισμόν τών ἠμετέρων ἐπιχειρηματιῶν, ἀερολογῶν δέ σωρεύει νέα δεινά ἐπί τῶν κεφαλῶν μας;  

  Εἴναι τόσον ἰταμόν τό ὐλικόν τῶν, ἐπ' αμοιβή, πολιτικῶν παγκοσμίως πού θά ἐδυνάμην ἐπί ήμέρας νά εὐρίσκω πρόσωπα καί ἀστόχους, ὄσον καί λαθροθηρικούς, χειρισμούς.

  Ὄμως περιορίζομαι εἴς αὐτά τά, ἐλάχιστα ἐσωτερικά, παραδείγματα τά ὀποία τεκμαίρουν ἀβιάστως τό πρῶτο συμπέρασμα μου ὄτι ὄταν αυτή ή περιττή μορφή ζωής, οἴ πολιτικοί, νοιώθει ὄτι ἀπειλοῦνται τά κεκτημένα τῆς τάξεως της, ὤς γνήσια ἴκτις, πέρδεται, διά νά διώξῃ τόν ἐχθρόν. Τό δυστύχημα εἴναι ὄτι ή δυσοσμία, ὀμού μετά τών δακρυγόνων πού ρίπτουν ἐπικουρικῶς οἵ φύλακες κῦνες αύτῆς τῆς κάστας, τοῦ άχθους τῆς γῆς εἴναι εἰδεχθώς ἀποπνικτική μέ ἀποτέλεσμα τήν ὀπισθοδρόμησιν τών αὐνάνων εἴς πολλά ἔτη καθώς καί δία μεγάλον χρονικόν διάστημα...Κάθε φορά.

  Ἥ ἴκτις εἴναι γεγονός ότι δέν ἔχει φυσικούς εχθρούς καί λόγω τοῦ μηχανισμοῦ αμύνης της. Ὄπως ἐπίσης γεγονός εἴναι ὄτι ἄπαντα τά ζώα ἔχουν μηχανισμούς ἀμύνης ἐνάντια στήν ὄποια  ἐπιβουλή κατά τῆς ζωῆς των. 

  Τό δεύτερον καί θλιβερώτερον συμπέρασμα πού συνάγεται, ἀπό τήν βίωσιν αύτοῦ τοῦ παπαδήμειου ἄγους, εἴναι ὄτι ὤς, ἤ πλέον, ἐξελιγμένη μορφή ζωῆς οἴ αὐνάνες δέν διαθέτουν κανέναν μηχανισμόν πέραν τοῦ δικαιώματος εἴς τήν κατάθλιψιν...

  Ὄσοι από τούς ἀναγιγνώσκοντες θεωρεῖτε ὄτι υβρίζεσθε αποκαλούμενοι αύνάνες δέν ἔχετε παρά νά ἀποδείξετε τό ἀνόητον τοῦ συλλογισμοῦ μου ἀγωνιζόμενοι ὄπως μπορεῖτε διά τήν ἀνατροπήν αὐτοῦ τοῦ ἄγους. Καταστήστε ἐντός σας εναγεῖς τούς ὐπαιτίους καί πολεμῆστε τους διότι αὔτη ή πλάσις, δέν θά εἴναι διά πάντα εἴς τάς χείρας σας, ἀνήκει εἴς τάς  ἐπομένους γενεάς. Μήν ἀγκιστρώνεσθε ἀπό τήν δικήν σας ζωή, ἀπό τό τώρα, ἀπό τό ἀσἠμαντον έγώ σας. 

  Ἤ εὐημερία τοῦ συνόλου καί ή πρόοδος ἀπαιτοῦν θυσίας ἀπό όλους καί ὄχι ἀπό κάποιον. Ἀπεξαρτηθεῖτε ἀπό τήν διαστροφήν τῆς κοπρολαγνείας, διά μιάν θέσιν εἴς τόν μυστικόν δεῖπνον τῶν ἰκτίδων, δῶστε ἔνα καθαρό παράδειγμα εἴς τήν νέα γενεά. 

  Ἤ ὀποία ἄν μή τί ἄλλο εἴναι τό αἴμα σας, εἴναι σάρξ ἔκ τῆς σαρκός σας, θυμηθεῖτε ὄτι μπορεῖτε νά κάνετε τά πάντα! Ἀκόμα καί νά σκοτώσετε γιά τά παιδιά σας!  

  Σημείωσις: "Ὄ γράφων ἔχει ἀποποιηθεῖ τῆς ἰκανότητος τεκνοποιήσεως διά τοῦτον καί αναφέρεται εἴς τά ἰδικά σας, τά ὀποία ἀγαπᾶ καί λογίζει ὤς ανθρώπους καί οὐχί ὤς μέλλοντες σκλάβους..." 

  Ὄσον παραμένωμε διχασμένοι καί ὐπό τήν ἐπήρειαν τῶν πορδῶν αὐτῶν τῶν ίκτίδων τόσον θά μεταφέρωμεν εἴς τήν νέαν γενεάν τήν πεποίθησιν ὄτι αἵ ἴκτιδαι εἴναι ἀήτητοι. Καί τόσον καί ἐκείνη μέ τήν σειράν της θά γεννᾶ κοπρολάγνους σκλάβους...

  Ἤ ἐπιλογή ἤτο πάντα ἕνας μηχανισμός ἄμυνας τῶν ἀνωτέρων θηλαστικῶν.      

  Ἐκμεταλευτεῖτε την ὄσο ὐπάρχει καιρός.

ΥΓ: Ἐπειδή όσο καί νά ρίψωμεν τό ἐπίπεδο ἀδυνατούμε νά ὐπερβοῦμε κάποιες σταθερές:))           

Παραθέτω ἕνα μικρό λεξικό γιά τήν καλύτερην κατανόησιν κάποιων λέξεων. Προσέξτε πόσο μαγική εἴναι αύτή ή γλώσσα πόσο τέλεια περιγράφει τά πάντα!

Ἄγος:                 Ὄ ζόφος, ἤ κατάρα ἀπό άδικη πράξη

Ἀπευθυσμένον :  Ὄ πρωκτός, ἥ ἔδρα  

Αὐνάν:               Ό μαλάκας

Ἄχθος :              Τό ἄχρηστον βάρος, Ὀμηρική λέξις

Δυσειδής :          Ό κακομούτσουνος

Ἐναγής:              Ό έχων εἴς τάς χείρας του τό αἴμα τού ἀδίκου φόνου, ὄ καταραμένος

Εὐρύεδρος:        Ό ἔχων φαρδύ τόν κώλον

Ἴκτις :                Ή νυφίτσα

Ἰταμός :             Ὄ θρασύς, ὄ αὐθάδης, ὄ προκλητικός

Πέρδομαι:           Κλάνω

Τεκμαίρω :          Ὀδηγούμαι εἴς ασφαλές καί λογικόν ἀποτέλεσμα

Σεσηπώς :          Ό σάπισμένος

...ΠΡΟΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΡΙΤΗ

   Επειδή τόν τελευταίο καιρό υπάρχει μιά παραφιλολογία σχετικά μέ κάποιες επιστολές πού ζητούν οί ύαινες τών τοκογλύφων από τούς δημοκράτες ηγέτες μας, ή παραμυθούπολη έρχεται νά βάλη ένα τέλος σέ όλην αυτήν τήν προσπάθεια κατασυκοφάντησης τού πολιτικού μας συστήματος.        
Εξασφάλισε λοιπόν καί σάς παρουσιάζει σέ αποκλειστικότητα τό κείμενο όπως ακριβώς τό συνέταξε ό....


Αγαπητοί φιλέλληνες 


  Διά τής παρούσης ιδιοχείρου επιστολής μου έρχομαι νά σάς καθυσηχάσω καί νά σάς δηλώσω ότι κατανοώ τήν αμέριστη συμπαράσταση σας. Δράττομαι, επίσης, τής ευκαιρίας νά εκφράσω καί τήν απεριόριστον εμπιστοσύνη μου, πρός υμάς, καθώς καί τήν ευγνωμοσύνην μου διά τάς αόκνους προσπαθείας πού καταβάλλετε. 
  Θέλω νά σάς διαβεβαιώσω, ακόμη μιά φορά, ότι όποτε υπάρξει ανάγκη υπερασπίσεως τών ζωτικών σας δικαιωμάτων θά είμαι εδώ, άγρυπνος, υπηρέτης τών συμφερόντων σας καθώς καί τών αφεντικών σας. Νά σάς διαβεβαιώσω ότι έχω αφιερώσει τήν ζωή μου καί τήν καριέρα μου, όπως ακριβώς καί οί πρόγονοι μου οί προύχοντες, είς αυτόν τόν σκοπόν.
  Θά ήθελα, όμως,  νά κάνω μιάν επίκλησιν είς τό φιλελεύθερον πνεύμα σας καί νά αιτηθώ τήν κατανόησιν σας. Βλέπετε ηγούμαι ενός περίεργου λαού ό οποίος, παρ' ότι εγώ καί οί συνάδελφοι μου, από καταβολής ελληνικού κράτους,  γιά όσα χρόνια τόν κυβερνάμε φροντίσαμε νά είναι σέ καταστολή, πνευματική,ηθική καί σωματική, όταν αυτό χρειάζεται, είναι έκ φύσεως αντιδραστικός. 
  Νά σάς δώσω δύο τρία παραδείγματα διά νά κατανοήσετε τήν φύσιν του:  
  Τό 490 π.χ ήλθαν έως εδώ οί πέρσαι μέ σκοπόν, νά κάνουν ότι καί εσείς σήμερα, νά δώσουν σιγουριά καί σταθερότητα σέ αυτό τό θλιβερό σκορποχώρι τών ελληνικών πόλεων, είτε τό πιστεύετε είτε όχι αυτός ό ηλίθιος λαός, αντί νά εκτιμήση τήν τόση μεγαλοψυχία τών ανθρώπων αυτών, ενώθηκε είς τόν Μαραθώνα καί τούς πολέμησε μέχρι θανάτου...
  Τό 480 πχ αυτοί οί καλοί άνθρωποι επέστρεψαν διά νά εκδηλώσουν τό ενδιαφέρον τους αλλά καί πάλι ό ηλίθιος αυτός λαός αρνήθηκε καί στίς Θερμοπύλες αντιστάθηκε μέχρι θανάτου...
  Τό 1821, ενώ οί υπέροχοι τούρκοι γείτονες είχαν επιβάλλει επιτέλους τήν σταθερότητα σέ αυτόν τόν τόπο, αυτό πού θέλετε καί εσείς σήμερα μέ τήν τεχνογνωσία σας νά δώσετε τόσο απλόχερα, οί πρόγονοι μας ζούσαν μιά ισορροπημένη ζωή ευημερίας διά τούς προύχοντες. Ε! Λοιπόν ναί!! Αυτός ό ηλίθιος λαός καί πάλι εξεγέρθηκε καί πολέμησε μέχρι θανάτου...
  Τό 1940 οί φιλικώτατοι γείτονες ιταλοί παρεκάλεσαν, ώς σύμμαχοι τού υπερόχου αγώνα τού κυρίου αδόλφου διά νά ενωθή ή ευρώπη είς ένα κράτος μέ ένα νόμισμα, όπως ακριβώς καί σήμερα τό προσπαθείτε μέ τόσο καλό τρόπο, νά τούς δωθή ολίγη γή διά νά διέλθουν. Ε!! Λοιπόν καί πάλι αυτός ό ηλίθιος λαός ενώθηκε καί τούς πολέμησε μέχρι θανάτου... 
  Όπως γίνεται σαφές, από τά ανωτέρω παραδείγματα, αυτός ό λαός ποτέ δέν κατενόησε τήν καλήν πρόθεσιν είς όσους, φιλανθρώπους γείτονας, ήλθαν μέ σκοπόν καί όραμα  διά νά προάγουν τήν ευζωϊαν τής ανωτέρας τάξεως. 
  Ποτέ δέν εδυνήθει νά κατανοήση ότι οί άνθρωποι πρέπει νά είναι χωρισμένοι σέ τάξεις καί νά διαβιούν αναλόγως αυτών. 
  Ποτέ δέν κατέστει δυνατόν νά αντιληφθή ότι ή ανωτέρα τάξις είναι σταλμένη από τήν υπερτάτην δύναμιν τού σύμπαντος καί δικαιούται νά εξουσιάζη τήν άσημη ύπαρξιν του. Άν έχετε τόν θεόν σας θεωρεί αναφαίρετον τό δικαίωμα είς τήν μόρφωσιν! Είς τήν περίθαλψιν!! 
  Δηλαδή παρά τό κύρηγμα τόσων αιώνων δέν εννοεί νά αντιληφθή ότι μορφωμένη πρέπει νά είναι, μόνον, ή άρχουσα τάξις όπως τής αρμόζει. Δέν εννοεί νά αντιληφθή ότι ό κύριος έδωσε τήν ζωήν καί εκείνος τήν παίρνει όποτε τό κρίνει. Θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμα τους τήν αξιοπρέπειαν άν είναι ποτέ δυνατόν!! Επιθυμούν νά σφετεριστούν τό κυρίαρχο δικαίωμα τής τάξεως σας.
  Βλέπετε αγαπητοί φιλλέληνες τό πρόβλημα πού αντιμετωπίζω τώρα είναι ότι καί πάλι δέν δύνανται νά συλλάβουν τό μέγεθος τής ευσπλαχνίας καί τής μεγαλοψυχίας σας. Διά αυτόν τόν λόγον είμαι υποχρεωμένος, αφού ζητήσω τήν κατανόησιν σας, έκ τών πραγμάτων νά υποκρίνομαι, μέ κάθε πρόσφορον τρόπον, είτε λέγεται εξαγγελία δημοψηφισμάτων, είτε παραίτησις, είτε άρνησις υπογραφής, είτε σχηματισμός κυβέρνησης, εδώ μέ τήν ευκαιρία νά σάς ευχαριστήσω θερμά διά τήν βοήθεια μέ τό παράδειγμα τής ιταλίας καί τήν εκεί, όπως καί εδώ, εγκατάστασιν τής ημετέρας δημοκρατικότητος, διότι δέν τό έχουν σέ τίποτα νά εξεγερθούν πάλι καί νά πολεμήσουν μέχρι θανάτου.
  Τέλος, αφού, διά μιάν ακόμη φορά σάς ευχαριστήσω διά τόν αγώνα σας διά τήν ευημερία, τής τάξεως μου, νά σάς διαβεβαιώσω ότι όταν αποφασίσετε ότι ήλθε ή ώρα θά υπογράψω τά πάντα! Έως εκείνη τήν στιγμήν λοιπόν, ασπάζομαι τήν δεξιάν σας.


Δουλικώτατα δικός σας. 




ΥΓ. Τό κλειδί κάτω από τό χαλάκι:)


Τήν υπογραφή, τήν διαλέγεις εσύ αναγνώστη μου, από μιά τεράστια διαχρονική  λίστα προθύμων, εφιάλτης, γούσης, μπακόλας, τσολάκογλου, ζέρβας, μητσοτάκης, γιωργάκης, αντωνάκης, λουκάς...
Βλέπεις, αναγνώστη μου, όσο εμείς φοβόμαστε αυτή ή λίστα μέ τά ονόματα θά μεγαλώνη, θά καταλαμβάνη όλον τόν χώρο, τόσο πού στό τέλος δέν θά υπάρχει θέση πουθενά γιά τήν δική μας παρουσία...

...ΕΛΕΕΙΝΟΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

21 Απριλίου 1967  
"...Από μακρού χρόνου η χώρα διήρχετο μιάν κρίσιν αναζητούσα διέξοδον έξ ενός 
αδιεξόδου είς τό οποίον είχεν εισέλθει..." 
Αυτή έιναι ή αρχή τού παραληρηματικού λόγου ενός, διαταραγμένου, ατόμου τό οποίο

μαζί μέ άλλους δύο, παράφρονες, στρατιωτικούς, επέβαλλαν μιάν επταετήν νύκτα, 

κάνοντας χρήσιν βίας, στρατού καί αρμάτων μάχης...

6 Νοεμβρίου 2011 
"Υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια συναντήθηκαν 

σήμερα ο Πρωθυπουργός κ. Γιώργος Α. Παπανδρέου και ο Αρχηγός της Αξιωματικής 

Αντιπολίτευσης κ. Αντώνης Σαμαράς. Στη συνάντηση συμφωνήθηκε να συγκροτηθεί μια 

νέα κυβέρνηση με στόχο να οδηγήσει τη χώρα άμεσα σε εκλογές μετά την υλοποίηση 

των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου..."

Αυτή είναι μιά δήλωση ενός, αναλγήτου πολιτειακού άρχοντος, ό οποίος μαζί μέ δύο άλλους, επαγγελματίες καί υστεροβούλους, πολιτικούς επιχειρούν, ανενόχλητοι, νά επιβάλλουν μιά νέαν νύκτα, αγνώστου διαρκείας, μέ μόνον όπλο τήν χρήσιν απλής νοητικής βίας καί τρομοκρατίας, πρός όφελος τών διεθνών, οικονομικών, κέντρων  
Καί στίς δύο περιπτώσεις, οί ενεργούσες συμμορίες, έδρασαν καταλύοντας τόν θεμέλιο 

νόμο τής κοινωνικής συνοχής τό σύνταγμα. Βέβαια, μέ μιάν απλήν ανάγνωσιν, καθίσταται 

φανερόν ότι ή δευτέρα περίπτωσις ομοιάζει δημοκρατικωτέρα.

Όμως βρίθει νεωτερισμών καί νεολογισμών οί οποίοι, ποιητική αδεία, αποκαλούνται 

"δημοκρατικές διαδικασίες" ή "εθνική ανάγκη" ή "εθνική σωτηρία"...

Εδώ, είς αυτούς τούς νεολογισμούς, μπορεί κανείς νά εντοπίση ένα τεράστιο θέμα τών καιρών μας τό οποίο δέν είναι άλλο από μιάν, εντατικά καί μετ' επιτάσεως, επαναλαμβανόμενη απίσχναση τών λέξεων από τό νόημα των καί επανανοηματοδότησεως των. Αυτή ή επανανοηματοδότησις αποτελλεί τόν ακρογωνιαίο λίθο, τής κυριαρχίας, τών πολιτικών δυναστειών, διά μέσου, τού σύγχρονου πολιτικού λόγου. Αφού φρόντισαν γιά χρόνια, εργαζόμενοι εντατικά, νά αδυνατίσουν τό μέσον κατανόησης, τήν γλώσσα, μέσω τής αθλίας παιδείας πού παρείχαν. Αφού διέλυσαν τήν όποια αίσθηση τού λόγου είχε απομείνει στούς φτωχούς ιθαγενείς, έν προκειμένω γιά τήν Ελλάδα, καταργώντας τήν μητρική γλώσσα τά αρχαία ελληνικά, κατόπιν κατήργησαν τούς τόνους, αργότερα ισοπέδωσαν τήν ορθογραφία καί τέλος διέλυσαν τό συντακτικό. Δημιούργησαν κατ'αυτόν τόν τρόπο, διά μέσου μιάς ισοπεδωτικής ομοιομορφίας, τήν έννοια τού κενού είς τό νόημα. Δημιούργησαν μυαλά πού αδυνατούν νά επεξεργαστούν λέξεις φορτισμένες μέ νόημα, μυαλά πού αδυνατούν νά παρακολουθήσουν, νά παραμείνουν συγκεντρωμένα, πέραν τού ενός δύο λεπτών. Μυαλά πού τό μόνο πού δύνανται είναι νά κατατάσσουν πληροφορίες σέ τόμους, τούς οποίους ποτέ δέν συμβουλέυονται, είς τούς οποίους ποτέ δέν εντρυφούν, απλά, κοιτούν τόν τίτλο . Έτσι κατάφεραν, μέ τήν πάροδον τών ετών παγκοσμίως, νά δημιουργήσουν τό ιδανικό ακροατήριο τους. Είς τό οποίον, πλέον, δέν είναι απαραίτητη ή επαρκής εξήγηση τών τεκταινομένων αρκεί μία επίφασις λογικής, μιά κενή λογικού περιεχομένου πρότασις καί τό ακροατήριο καλύπτεται πλήρως, διότι δέν έχει τήν απαραίτητη συγκέντρωσιν νά κατανοήση τό κενό λογικής πού αφήνουν τά ανούσια λόγια τους. 
Φτάσαμε, λοιπόν, σέ ένα σήμερα τό οποίο ήταν απολύτως προδιαγεγραμμένο έκ τών προτέρων. Προδιαγεγραμμένο, διότι, αφού αποστέωσαν τό εργαλείο διαχειρήσεως τών νοημάτων, αφού μείωσαν δραστικά τόν ποιοτικό ελέυθερο χρόνο τών ατόμων, πλημμύρισαν μέ, δισεκατομμύρια,πληροφορίες, παντός είδους, τόν νού τών ακροατών καί οπαδών τους, καταστρέφοντας μέ αυτόν τόν τρόπο καί τήν λειτουργία τής μνήμης. Σέ αυτήν τήν προσπάθεια τους, αρωγούς, είχαν τά μέσα μαζικής ενημέρωσης τά οποία, αναλόγως τό ιδιοκτησιακό τους καθεστώς καί τήν τρέχουσα πολιτική συγκυρία, κατηύθυναν τό ακροατήριο. Τό αποτέλεσμα τό ζούμε, πλέον, είς τήν πλήρην έκτασιν του. Κάθε στοιχείο πού εισάγεται ώς ζητούμενο, από τό ακροατήριο, αρκεί νά εννοιοδοτηθή, από έναν, κατάλληλο, επιθετικό προσδιορισμό καί ή μίττωσις τού κοινωνικού ιστού αρχίζει... Τά ανίκανα, πλέον, μυαλά προσλαμβάνουν τήν, όποια, έννοια αναλόγως τήν κατεύθυνσιν, πού τά στρέφει ό προσδιορισμός καί πού έχουν εμπεδώσει ώς τρόπο ζωής, χωρίζονται είς ομάδας καί αντιμάχονται ή μία τήν άλλη. Χωρίς ούτε μία στιγμή νά αντιμετωπίσουν τό ζητούμενον ώς φορέα λογικού περιεχομένου, τό οποίο, αιτείται αξιολογήσεως καί κατ' επέκτασιν αναλόγου αντιδράσεως. Ή αντίδρασις ποτέ δέν είναι προϊόν αξιολογήσεως αλλά, δυστυχώς, σχεδόν πάντα προϊόν προσδιορισμού. 

Επί παραδείγματι, τό σύνταγμα, άρθρα 37 καί 38, προβλέπει ότι σέ περίπτωσιν παραιτήσεως τού πρωθυπουργού, ό πρόεδρος τής δημοκρατίας δίδει εντολήν σχηματισμού κυβερνήσεως είς τό δεύτερον κόμα, κατόπιν είς τό τρίτον. Εάν δέν ευρεθεί λύσις από τήν διαδικασία συγκαλεί συμβούλιον  τών αρχηγών όλων τών κομάτων καί αφού δέν καταστεί δυνατή ή εξεύρεσις λύσεως, δίδει εντολήν σχηματισμού υπηρεσιακής κυβερνήσεως είς τόν πρόεδρον τού συμβουλίου τής επικρατείας, τό έργον τής οποίας θά είναι, αποκλειστικά καί μόνον, ή διενέργεια εκλογών διά νά αποφανθή ό λαός.

 Είς τήν περίπτωσιν μας ό πρόεδρος εκάλεσε μόνον δύο αρχηγούς, έκ τών πέντε, καί απεφάσισαν από κοινού τήν, πλέον, συμφέρουσα διά αυτούς λύσιν. Διά νά υπάρξη ή επίφασις τής δημοκρατικότητος,καθώς καί τής δραματικότητος τών στιγμών, εκλήθη καί ό τρίτος μέ αντάλλαγμα τήν συμμετοχή τών δικών του είς τό σχήμα καί τό όλο θέαμα διήρκεσεν ημέρας πέντε. Τό αποτέλεσμα λαμπρόν τέσσερεις, αδίστακτοι, τύποι επέβαλλαν τήν θέλησιν των είς τό σύνολον τών 10 εκατομμυρίων ιθαγενών μέ συνοπτικές διαδικασίες. Ή απλή κοινή λογική λέγει πώς εδώ έχουμε νά κάνουμε μέ μιά κατάφωρη παραβίαση τού θεμελίου νόμου καί νόθευσιν τής λαϊκής εντολής. Ή νεωτέρα όμως λογική, τού συστήματος, κυρήτει ότι, εφ' όσον, ή συγκεκριμένη διαδικασία δέν αναγράφεται ώς απαγορευμένη επιτρέπεται. Δηλαδή κάνει μιάν προσπάθεια επανεννοιοδοτήσεως τών λέξεων "απαγόρευση"  καί  "έκνομον". Αφαιρεί από τήν λέξιν τό νόημα καί τήν επανεισάγει υπό μικρωτέραν οπτικήν γωνίαν. Εξηγούμαι ή λέξις "απαγόρευση" δηλώνει κάτι τό οποίον δέν είναι αποδεκτόν στά πλαίσια μιάς ομαλής συμβίωσης. Ή λέξις "έκνομον" δηλώνει 
κάτι πού είναι εκτός νόμου καί παραπέμπει τόν νού στήν, γενική, έννοια νόμος. Ό συνδυασμός αυτών τών δύο νοημάτων οδηγεί έναν υγιή νού είς τό νά αντιληφθή ότι, έφ' όσον καλούμεθα νά ζήσωμεν ομαλά, δέν θά ήτο πρέπον νά παραβιάζεται ή ομαλότητα μέ πράξεις έκνομες οί οποίες προβλέπονται έκ τού νόμου. Αυτό τό συμπέρασμα ενσωματώνεται είς τήν λειτουργία τού, υγιούς, νοός καί γίνεται τρόπος ζωής. Δυστυχώς όμως, ή άλλη, ή περιγραφική απόδοση πού επιχειρείται,υπό τό πρίσμα τής εξουσίας, κατευθύνει τό ακροατήριο νά προσλάβη  τήν διαδικασία ώς "δημοκρατική", "υστάτη", "αναγκαία", "σωτήρια", "ελπιδοφόρα" καί  "ανακουφιστική", ή ότι άλλο τού τοποθετήσουν, οί κρατούντες, ώς προσδιορισμόν στρέφοντας τήν προσοχή τού, αποκλειστικά, είς τό παρόν όπου διάγει. Τό απόλυτο αίσχος. Ό απόλυτος φασισμός! Αναγκάζοντας, το έτσι, νά χάση μετά τήν σημασίαν τής λέξεως καί τήν σημασία τής πράξεως, αυτής καθ' αυτής, διά νά μήν αναφερθώ είς τίς όποιες, μελλοντικές, επιπτώσεις της επί τού τρόπου ζωής του καθώς καί τών απογόνων του οί οποίοι, τήν συγκεκριμένη στιγμή, είναι εντελώς έξω από τό πλαίσιο τής αντιλήψεως του, διότι πολύ απλά πιέζεται ιδιαιτέρως νά παραμείνη, προσηλωμένος είς τό τώρα...
Αυτό τό τώρα, αναγνώστη μου, έχει γίνει ή μόνη κατακτηθείσα πρόοδος από μία γενεά, ή οποία  εξαργύρωσε τόν λαχνόν τής ζωής πού τής έτυχε, γιά μιά θέσιν είς ένα τραπέζι,κατάφορτο εδεσμάτων, όπου συντρώγουν, φληναφώντας, εύποροι κύριοι καί κυρίες. Τό γεγονός ότι διά νά κερδίση αυτήν τήν θέσιν έπρεπε εκτός από τόν λαχνόν νά εξαγάγη καί όλα της τά δόντια, νά απεκδυθή τών ιματίων της καί νά κάθεται είς τήν πιό απομακρυσμένην γωνία τού τραπεζιού τήν άφησε παντελώς αδιάφορη. Αυτήν τήν θέσιν, τήν οποίαν, επαναδιαπραγματεύονται μαζί της οί κυρίες καί οί κύριοι ομοτράπεζοι της καλείται τώρα νά δεχθή ώς "δημοκρατική", "υστάτη", "αναγκαία", "σωτήρια", "ελπιδοφόρα" καί  "ανακουφιστική"...
Αφυπνισθείτε καί γρηγορείτε μήν επιτρέψετε νά σάς πάρουν αυτήν τήν μοναδικότητα πού έχει ό καθείς από εσάς. Αυτό τό θείο δώρο πού κάνει τόν καθένα σας ξεχωριστό καί ανεπανάληπτο. Απαιτείστε το μέ κάθε θυσία, διότι, μόνον δι' αυτού τού τρόπου θά αξιωθείτε νά καλείσθε, έλογοι, άνθρωποι καί όχι, ανόητα, ζώα. 
Αυτόν τόν...ΕΛΕΕΙΝΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΟΣΜΟ, μήν τόν αποδεχθείτε, ώς μόνη κληρονομιά...