Προσπαθῶντας νά ἐρμηνεύσω τό ἀποτέλεσμα τῶν ἐκλογῶν τῆς 17ης Ἰουνίου κατέφυγα εἴς αὐτήν τήν εἰκόνα τοῦ Κυρίου Mordillo ἥ ὁποῖα ἀποδίδει ἀνάγλυφα, ὄσον καί γλαφυρά, τήν ὀριακήν, ὄσον καί ἀνεξάντλητον, γελοιότηταν τῆς ἀνθρωπίνης ύπάρξεως. Ὅμως ταυτόχρονα προσφέρεται, διά τό ἐγχείρημα τῆς πολιτικῆς ἀναλύσεως, διότι ἐπιδέχεται περισσοτέρας τῆς μιᾶς ἀναγνώσεων.
Μία πρώτη ἀνάγνωσις της θά ἐδυνατο νά εἷναι ὅτι πρόκειται διά τήν ἀποτύπωσιν μιᾶς στιγμῆς ἀπό τήν ζωήν ἑνός ἔθνους τό ὀποῖον εὐρίσκεται, ἀπομονωμένον, εἴς τήν ἐσχατιάν τοῦ ἑνωμένου εὐρωπαϊκοῦ μορφώματος καί τό ὀποῖον ἔχει ὤς ἐθνικόν ἄθλημα τόν ἐμφύλιον σπαραγμόν ἀπό τοῦ χιλιοστοῦ ἔτους, πρό τοῦ πλέον ἐμπορικωτέρου σήματος ὄλων τῶν ἐποχῶν, ἔξ αἰτίας τῆς ἀνευθυνότητος τῶν ἡγετῶν ποῦ τό ἴδιον ἐπέλεγε καί τῆς πνευματικῆς ἔνδειας λόγῳ τῆς αἰσχρῆς παιδείας ποῦ ἐλάμβανε καί συνεχίζει νά λαμβάνῃ καί λόγῳ τῶν τραγικῶν ἐλλείψεων εἴς τόν ἐξοπλισμόν περιφράξεως, ὄρα μίζες καί ἄλλα θέματα, λόγῳ ἐλλείψεως ὐλικοῦ καί σφαιρῶν, ὄρα psi καί ἄλλα θέματα, λόγῳ ἐλλείψεως σοβαρῶν προπονητῶν ἐκατἐρωθεν, ὄρα πολιτική ὤς ἐπάγγελμα καί ἄλλα θέματα, ἐκατέληξε νά ὀρᾶ τἠν σφαῖραν νά ἀπομακρύνεται εἴς τόν ὠκεανόν...Καί τό καλύτερον ἐπόμενον ἄθλημα εἴς τό ὀποῖον ἐσκέφθει νά ἐπιδοθῇ, ἀφοῦ ἐξέλεξε πλειοψηφικῶς τοῦς ἰδίους προπονητάς, ἧτο ἥ ἐλπίς τοῦ ξυλοδαρμοῦ, τοῦ ὐπαιτίου τῆς ἐξακοντίσεως τῆς σφαιρός, διά ἀντιπροσώπων...
Μία δευτέρα ἀνάγνωσις της θά ἐδύνατο νά εἷναι ὅτι πρόκειται διά τήν ἀποτύπωσιν κάποιων κρετίνων, ἡγετῶν, οἴτινες ἀφοῦ ὤδινναν ὄρος, ἐπί μιάν τριακονταετίαν, ἐτεκαν τόν μῦν τῆς ε.ε. Καί οἵ ὀποίοι ἀπεφάσισαν, ἐρήμην τῶν λαῶν, ὅτι θά παίξουν εἴς ἕνα ξεχωριστό στάδιον, στάδιον ὄπως λέμε, μάαστριχτ, λισσαβώνα, δηλαδή μόνοι τους εἴς ἕνα μόρφωμα σταδίου, μέ ἕνα νόμισμα σταθερῆς κυκλοφορίας εὐρώ, δηλαδή μόνο μία σφαῖρα, καί ὅταν ἥ σφαῖρα ἔφυγε ἀπό τό γήπεδο ὅλοι ἀπέμειναν νά τήν κοιτοῦν ποῦ χανόταν εἴς τό βάθος τού ὠκεανοῦ, περιοριζόμενοι νά ὐβρίζουν σκαιῶς τόν αὐνάνα, κατά τήν ἄποψιν των καί "ἄμπαλο", ἕλληνα ποῦ τήν ἐλάκτισεν ἀτέχνως καί πλεονεκτικῶς...
Καί τό καλύτερον ἐπόμενον ἄθλημα εἴς τό ὀποῖον ἐσκέφθησαν νά ἐπιδοθοῦν ἧτο ὅ δανεισμός ἑνός ἐκάστου, ὐπό τῶν ὐπολοίπων, μιᾶς ἤ περισσοτέρων ἀνυπάρκτων σφαιρῶν καί νά συνεχίσουν τόν ἀγῶνα προσποιούμενοι ὅτι ὅλα εἷναι ἔν τάξει...
Μία τρίτη ἀνάγνωσις θά ἐδύνατο νά εἷναι καί αὔτη:
Ἐπτάμισυ δίσεκατομμύρια, ἤτοι εἵς ὠκεανός, ἁπλῶν ἀνθρώπων παρακολουθοῦν μέ κομμένη τήν ἀναπνοή ἕναν ἠλίθιον ὄσον καί ἀνελέητον ἀνταγωνισμόν, ὄστις λαμβάνει χῶραν ἐπί τῆς ράχης των καί ἐπί ἑνός ἐπιπλέοντος πομφόλυγος ὄστις ἔχει τό σχῆμα σταδίου καί καλεῖται εὐσχήμως διεθνές χρηματοπιστωτικόν σύστημα, ὔπό ἑκατό ἀδιστάκτων ἀνθρωπομόρφων ἀργυραμοιβῶν καί τῶν ἀκολούθων των.
Τό ἀναπόδραστον ἀποτέλεσμα, τῆς ἀπωλείας τῆς σφαιρός, πάντα βαρύνει τήν πλειοψηφία τῶν ἀμετόχων θεατῶν αὐτοῦ τοῦ αἴσχους οἵ ὀποίοι πάντοτε καλοῦνται, μέ ἴδιον καί ὄποιον κόστος, νά ἐπαναφέρουν τήν σφαῖραν εἴς τόν γελοῖον αὐτόν ἀγωνιστικόν χῶρον ἀφού ἀνά πέντε ἥ δέκα λεπτά, ἤ ἔτη ἄν ἐπιθυμεῖς ἀναγνώστη μου, οἵ ἄχρηστοι ὄσον καί "ἄμπαλοι" ἀργυραμοιβοί τῆν ἐξακοντίζουν, λόγω ἀνικανότητος ἤ ἐννίοτε καί ἀπληστίας, ἐκτός σταδίου. Ἐδῶ δυστυχῶς τά ἐπτάμισυ δίσεκατομμύρια τῶν θεατῶν δέν δικαιοῦνται νά ἐπιλέξουν ἄλλο παίγνιον εἴ μή τήν βαθυτάτην ἀνασφάλειαν ποῦ προσδίδει τό αἴσθημα τοῦ φόβου...
Θά ἐδυνάμην νά συνεχίσω, μέ προοπτικήν τό ἄπειρον, αὐτήν τήν προσπάθειαν ἀναγνώσεως τῆς εἰκόνος ὄμως θεωρῶ ὅτι αἵ τρεῖς αὐτές συγκεκριμένες ὀπτικές καλύπτουν ἕνα ἐπαρκές εὔρος γωνιῶν ὐπό τῶν ὀποίων δύναται νά παρατηρηθῇ τό ἀποτέλεσμα.
Τό βέβαιον εἷναι ὅτι ὅ Κύριος Mordillo ὅταν δημιουργοῦσε αὐτό τό σκίτσο αὐτό ποῦ ἐπιθυμοῦσε ἧτο νά προκαλέσῃ θυμηδίαν καί γέλωτα. Ὄπως πλέον τῆς βεβαιότητος εἷναι τό γεγονός ὅτι δυστυχῶς ὤς ἄνθρωποι, ὤς λαός ἤ ὤς λαοί, ὄπως ἐπιθυμεῖτε, μέ τόν τρόπον ποῦ ἀντιμετωπίζωμεν τήν πραγματικότητα, ἔχωμεν ξεπεράσει πρό πολλοῦ τήν θυμηδίαν καί τήν γελοιότηταν καί τό τραγικώτερον εἷναι ὅτι καταβάλλωμεν τεραστίαν προσπάθειαν νά προχωρήσωμεν καί πέραν αὐτοῦ τοῦ ὄρίου...
Παρ' ὅτι ὅ πειρασμός, τῆς περαιτέρω ἀναλύσεως, φαντάζει ὤς ἄδειος καί διαθέσιμος δρόμος γιά νά δοκιμάσῃ τίς, ἔτι δέ περισσότερον ὅ γράφων, τήν ἰσχύν τοῦ νοῦ του θά παραμείνω εἴς τό ἀνωτέρῳ, θλιβερόν, συμπέρασμα:
" Ὅτι δηλαδή ὅ σύγχρονος ἄνθρωπος, ὐπό τό κράτος τοῦ φόβου, καταβάλλει φιλότιμον προσπάθεια γελοιοποιήσεως τῆς ἱστορίας του καί τῆς προοπτικῆς του ἐντός τοῦ ὅλου τῆς δημιουργίας"
Πάντα ὄμως θά ἐλπίζω καί θά εὔχομαι αἵ νεώτεραι γενεαί νά ἀξιωθοῦν τοῦ δικαιώματος, τό ὀποῖον ἥ γενεά μου τό ἀπώλεσε, τοῦ φαίνεσθαι, λέγεσθαι καί εἷσθαι ἄνθρωπος καί οὐχί ἔντρομον ἀνθρωποειδές...
